چند روزی ناخوش احوال بودیم، نمی‌دانیم این چه حكمت است كه این ویروس جدیدها هربار قدم به ممالك محروسه می‌گذارند اول به كام و جان ما می‌نشینند. چند روز من قبل هذا ناخوش احوال در اندرونی جلوس كرده بودیم، ناهار دمپختك باقالی داشتیم. خورده بودیم و دراز كشیده بودیم كه بدن‌درد لاكردار نمی‌گذاشت بخوابیم .  خشایار را امر فرمودیم زانوهایمان را كمی بمالد بلكه رفع و رجوع شود، در همین اثنای مالیدن گفتیم پنجره غرفه را گشوده كه كمی هوای سنگین اتاق عوض شود. همینطور كه زانوهایمان را می‌مالید دیدیم یكهو چهره ترش كرده جلوی بینی‌اش را گرفت. بعد فرمود تصدقتان گردم كمی مراعات كنید. من‌بعد ذالك خودمان دیدیم كه‌ ای‌ داد و بیداد چه بوی متعفنی می‌آید. شستمان خبردار شد كه كار خرابی را خودش كرده و انداخته گردن ما. پسی‌اش زدیم و گفتیم: بی‌شعور می‌گوییم باقالی كم بخور همین است دیگه. چشممان قی كرد از بوی مزخرفش، خجالت نمی‌كشی؟ 
عارض شد: تصدق، به جبه همایونی قسم كار بنده نبوده و ما هم گمان عبث داشتیم كه كار جنابتان است، عفو بفرمایید. قضیه رفع و رجوع شد و بعدها ملتفت گشتیم كه گویا كل ملك ری و حومه را بوی ناخوش تعفن برداشته . سر سراغ كردیم خشایار خبر بیاورد كه از چه و كجا بوده هیچ افاقه نكرد. نه شركت گاز، نه مترو، نه محیط‌زیست و نه آب و فاضلاب قبول نمی‌كنند كه مربوط به ایشان است، همین خشایار دیلاق را گفتیم چه وضعش است؟  عارض شد: تصدقت توی یك جمع ده نفری خودمانی یكی حدث در می‌دهد بویش می‌پیچد هیچ‌كس قبول نمی‌كند، تو فكر كن یك بویی توی تهران، این شهر چند میلیونی پیچیده توقع دارید یكی گردن بگیرد؟ بچه‌اید قبله عالم؟  دیدیم پر بیراه نمی‌گوید . القصه كه كار هر كه بوده زنگ بزند جریده جام‌جم بگوید كار من بوده و شهری را از تهمت و افترا برهاند. قطعا نامش نزد ما امانت است. زیاده فرمایش نداریم.