جزر و مد
درباره فیلم سونامی
سونامی یكی از سه فیلم جشنواره اخیر فیلم فجر بود كه زمینه و فضایی ورزشی داشت؛ به جز این فیلم، غلامرضا تختی (بهرام توكلی) و معكوس (پولاد كیمیایی) هم مقدار قابل‌توجهی سكانس ورزشی داشتند؛ اولی كه اساسا روایت یك پهلوان و قهرمان كشتی است و یك سكانس كشتی تماشایی دارد و دومی هم باوجود این‌كه حرف و قصه‌اش چیز دیگری است، اما بیشترین انرژی و توان فنی‌اش را روی مسابقه اتومبیلرانی می‌گذارد و از این جنبه می‌توان آن را به نوعی فیلم ورزشی هم به حساب آورد.
سونامی اولین ساخته سینمایی میلاد صدرعاملی، بیش از این دو فیلم، سراغ ورزش رفته و یك درام ورزشی محسوب می‌شود و این شجاعت برای ساخت فیلمی در این حال و هوای متفاوت، نسبت به بیشتر فیلم‌ها، احتمالا تنها امتیاز آن باشد. به جز این هیچ‌كدام از دو شخصیت اصلی، مرتضی (بهرام رادان) و بهداد (مهرداد صدیقیان) برای ما اهمیتی ندارند و علاقه‌مند به تماشای نقش تك بعدی آنها نیستیم.
ضمن این‌كه فیلم ورزشی به صحنه‌های جذاب ورزشی وابسته است، اما صحنه‌های مسابقه تكواندو در سونامی، هیچ جذابیتی ندارد و باوجود تلاش بازیگران، بیشتر شاهد مقابله‌ای تصنعی هستیم. در این میان نامردی است اگر به حضور بامزه علیرضا شجاع‌نوری اشاره نكنیم كه نه تنها هیچ نشانی از سرمربی تیم ملی تكواندو ندارد، بلكه در نمایش یك فرد مبتلا به پاركینسون هم به جز دو نمای ناقابل، تلاشی نمی‌كند. ضمن احترام به سعی سازندگان، این فیلم در این وضع بیش از این‌كه سونامی باشد، جزر و مد بود!
