ناگهان پایان
خوشبختانه و با احترام به پیشكسوت‌ها، جوان‌ها سینمای ایران را در سال‌های اخیر قبضه كرده‌اند و هركدام در بدو ورود، بارقه‌هایی از استعداد را نشان داده‌اند. احتمالا سعید روستایی و محمدحسین مهدویان، مشهورترین و موفق ترین كارگردان‌های نسل جوان باشند. دو كارگردان جوان جان‌دار، حسین امیری دوماری و پدرام امیری هم در اولین گام فیلمسازی، تا اندازه‌ای نشان دادند كه می‌توان به ادامه فعالیت آنها امیدوار بود.
آنها اگرچه دست روی موضوع و قصه‌ای تكراری همچون قتل و قصاص می‌گذارند، اما تا جایی این فضا را به خوبی هدایت می‌كنند و موفق می‌شوند تماشاگر را كنجكاو پیگیری ماجرا كنند. بازی‌های خوب بازیگرانی چون حامد بهداد، جواد عزتی و علی شادمان، از امتیازات فیلم است، وگرنه فاطمه معتمدآریا و باران كوثری كه جز گریه تقریبا همیشگی اینجا چیز تازه‌ای برای ارائه ندارند. اما فیلم از جایی چنان افت می‌كند و كسالت بار می‌شود كه نشانی از نیمه اول خود ندارد، پایان ناگهانی اثر هم چنان اتفاقی است كه بیشتر تودهنی به هرچه پایان باز به حساب می‌آید. جان دار اما در این وضعیت هم می‌تواند در اكران عمومی با اقبال مخاطبان مواجه شود.
