آماده‌باش سازمان انتقال خون!
با این‌كه دوشنبه‌شب، تكلیف سیمرغ‌های بلورین جشنواره فیلم فجر مشخص شد و برخی با لب و دلی خندان و بعضی هم با ظاهری شاداب و غمی پنهان، سالن همایش‌های برج میلاد (محل برگزاری مراسم اختتامیه این رویداد) را ترك كردند و به خانه رفتند، اما به سیاق هرسال حال و هوای جشنواره دست‌كم تا اواخر بهمن و حتی روزهای اول اسفند هم باقی است و اهل سینما درباره فیلم‌هایی كه دیده‌اند، با هم صحبت می‌كنند. امتداد همین حس و حال و تنفس در هوایی كه هنوز ذرات جشنواره فیلم فجر در آن معلق و پراكنده است، نوشتن درباره این رویداد و فیلم‌های این دوره را توجیه‌پذیر می‌كند. بنابراین تا جایی كه اشاره به سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر، واجد حرف و نكته مهمی است و تا زمانی كه این پرداختن، كلیشه‌ای و لوث نشود، این قلم (به عبارت بهتر این كیبورد) در این زمینه از كار نخواهد افتاد.
این شما و این هم نگاهی كوتاه به فیلم‌های سونامی، جان دار، قسم و ماجرای نیمروز: رد خون كه روزهای نهم و دهم در پردیس ملت (سینمای رسانه) به نمایش درآمدند. جالب اینجاست كه همه آنها نسبتی با خون و خونریزی دارند؛ در سونامی تا دلتان بخواهد بهرام رادان، مشت و لگد می‌خورد و صورتش خونین و مالین می‌شود، در جان دار كه به مقدار لازم خون ریخته می‌شود، در قسم هم قبلا خونی ریخته شده و در ماجرای نیمروز: رد خون هم به قدری خون جاری است كه باید سازمان انتقال خون، آماده باش اعلام كند!
قبلا به‌صورت مكتوب معروض داشتم كه آشفتگی و حمال طلا را ندیدم؛ بنابراین زحمت نوشتن درباره این دو فیلم افتاد بر دوش و قلم محمدصادق علیزاده، دبیر گروه فرهنگ و هنر كه همسنگر سینمایی ما در خط مقدم جشنواره بود.
