وحیدزاده در این كتاب به طبیعت دست نخورده و جاذبه‌های طبیعی این منطقه نیز اشاراتی دارد. او در روایتش از كنار پدیده‌ها بی‌تفاوت عبور نكرده و سعی دارد آنها را با طنین كلمات به خواننده خود نشان دهد: «در بین شاخه‌های از آب درآمده درختان حرا به راه می‌افتیم. راهنمای محلی كه هم‌قایقی ما شده، توضیحاتی درباره این درختان و ویژگی‌های اقلیمی جنگل‌های حرا می‌دهد. به گفته او این درخت تنها گونه گیاهی قابل زیست در آب‌های شور است كه اتفاقا كار شیرین كردن آب را نیز انجام می‌دهد. ریشه‌هایی هوازی دارد كه در هنگام جزر بیرون از سطح آب قرار می‌گیرد. در واقع ریشه‌های این درختان در اثر جزر و مد مداوم، كاركردی دوگانه یافته و در نیمی از زمان، نقش ساقه را ایفا می‌كند. نام علمی این درختان به نام ابوعلی سینا ثبت شده است. مردم محلی از برگ‌های این گیاه به‌جای یونجه دام‌های خود استفاده می‌كنند. در مصر و عربستان هم جنگل حرا یافت می‌شود اما ایران بیشترین سهم را از این گنجینه‌های طبیعی سبز و بی‌همتا دارد. گویا فقط در جاسك، 16 جنگل حرا وجود دارد.»