اما علت جاودانگی قیام عاشورا چه بود؟
براساس قضاوت علمای شیعه و سنی و تفکرات دانشمندان غیرمسلمان،‌ مظلومیت حسین(ع) و نامردی اطرافیان هیچ‌کدام به اندازه حقانیت و حق‌طلبی و ثبات‌نظر و ثبات قدم حسین‌(ع) والا و تابناک نبوده و نیست.
از یکطرف در میان سپاه فرزند فاطمه(س) از نوزاد شش ماهه تا پیر غلام 77ساله حضور داشت.
در مجموعه هفتاد ودو نفره سپاه حق از خرمافروش پیر تا جوان ۱۷ساله حضور داشتند و جان خود را بر‌طبق اخلاص نهاده و خانوارشان را به اسارت دادند. چرا؟
ستارگان درخشان آسمان امامت و حقانیت صرفا خود را طعمه شمشیر‌های برنده کردند تا کلمه حق پایدار بماند.
این مردان درخشان کمترین احتمال را در پیروزی و برد خود نمی‌دادند؛ پس چرا قدم به این میدان خاک و خون نهادند؟ پاسخ به این سؤال از عهده هر اهل نظر و منطق برآمده و قابل بیان است.
شکست در راه خدا پیروزی و مرگ در این راه حیات جاودان است.
مرگ دیر یا زود گریبان همه ما فرزندان بشر را گرفته و دیار دیگر می‌برد.
خوشا بر حال و سعادت کسانی که راه خدا را برگزیدند و زندگی جاوید را بر لذت موقت دنیایی نفروختند.
چه نیکو برندگان هستند در فردای جاوید.
عزاداری برای شهدای کربلا با قصد دسترسی به بهشت، تجارت است و از ترس جهنم، بردگی و تقاضای دنیا و زشت و زیبای دنیوی، تجارت با مظلومیت خون خداست.
گریه کردن برای حسین به‌خاطر قدرنشناسی دشمنان و حق‌نشناسی دوستان‌، بلکه به واسطه اتصال روحی و معنوی با این یادگار ارزنده عشق است که ارزشمند می‌شود. 
امسال در محرم و عاشورا عاشقان را می‌شماریم.

دکتر مجید ابهری - عضو هیات علمی دانشگاه شهید‌بهشتی