دلبسته بیرق تو ام به قایت تمام عمر.
دلبسته آن رد روشن‌تر از اظهر من الشمس.
دلبسته بوییدن و بوسیدن از سر ارادت به گوشه پرچم افراشته‌ات.
دلبسته چای داغ و قند شیرین‌تر از هر شهدی که بی‌مانند است.
دلبسته گریه‌ها و مویه‌های هم هیأتی‌ام که در پی تو چه شوری می‌دهد به این بزم عاشقانه.
دلبسته صاحب تو که مظلوم تاریخ شد و بهترین بهانه برای رفتن به قاب تضرع و توصل به خدای تو.
ماییم و این دلبستگی‌ها که در کشاکش سختی‌های روزگاران آرام‌مان می‌کند و امیدوار به رفتن در پی تو.
این دلبستگی‌های قشنگ و راهگشا را از ما نگیر.