روایت شهروز آقایی‌پور، بازیگر سرهنگ ثریا
سرهنگ ثریا در جهت روند تکراری سینمای ایران نیست
1) بخش اعظم نقش رسول صمدی‌بی‌بالانی در فیلم سرهنگ ثریا از نمایشنامه «بابا آدم» آمد که من آن را روی صحنه تئاتر بازی کرده بودم و از این حیث خیالم راحت بود که این کاراکتر قبلا در ذهنم ساخته شده است و دقیقا زیر و بمش رامی‌دانم؛ به‌خصوص در نمایش باباآدم بسیار به این شخصیت پرداخته شده بود وخیلی خودم آن را دوست داشتم.
از این نظر شانس من بود که بخواهم همین نقش را در مدیوم دیگری به نام سینما تکرار کنم اما از یک جهت، این کار برای من یک آزمون هم به‌حساب می‌آمد؛ آن هم این بود که چطور می‌توانم تفاوت دو مدیوم را در ابعاد این نقش پیاده کنم که در اجرا درست دربیاید. الان دیگر حتی تماشاگر عادی هم می‌داند که بازی در تئاتر و جلوی تماشاگر با بازی در مدیوم تصویر کاملا با یکدیگر متفاوت است و اگر من می‌خواستم همان نوع بازی را به سینما بیاورم، مسلما کاراکتر رسول صمدی‌بی‌بالانی خیلی ضربه می‌خورد. این یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های من بود و کسانی که هر دو کار یعنی نمایش باباآدم و فیلم سرهنگ ثریا را دیدند، می‌توانند در این زمینه شهادت بدهند که من چقدر در فیلم نسبت به نمایش باباآدم متفاوت بازی کردم. به‌دلیل این‌که در نمایش آزادتر و رهاتر بودم اما در فیلم محدود به لنز دوربین بودم و این تفاوت اجرای این کاراکتر در تئاتر و سینماست. امیدوارم از پس این کار برآمده باشم.
2) برای کسی مثل من که بازیگری را به شکل جدی در سن بالا شروع کرده و قبل از آن سابقه فیلمسازی و فیلمنامه‌نویسی داشته، باید برایش یک شانس باشد که با کارگردانی مثل لیلی عاج چه در سینما و چه در تئاتر کار کند. ایشان برای من نقش‌هایی نوشته تا توانایی‌هایم امکان دیده شدن داشته باشد. بازیگرانی که به‌صورت طبیعی‌تر و از سنین جوانی در دانشگاه‌ها یا آموزشگاه‌ها کار خود را شروع می‌کنند، در طول سال‌ها توانمندی‌های‌شان توسط افراد مختلف دیده و کاراکترهایی برای بازی به آنها پیشنهاد می‌شود اما من تقریبا برعکس بودم و در سن بالا بازیگری حرفه‌ای را شروع کردم که گرفتاری‌های خاص خودش را دارد ولی من شانس آشنایی و همکاری با لیلی عاج را در یک تله‌فیلم پیدا کردم؛ اثری که ایشان نویسنده و من بازیگر آن بودم. ایشان در دورخوانی متوجه علاقه من به تئاتر شدند، بنابراین دو نمایش «کجایی ابراهیم؟» و «باباآدم» را با هم کار کردیم که از این بین نمایش دوم منجر به فیلم سرهنگ ثریا شد. خوشبختانه ما همیشه با هم در تعامل و گفت‌وگو بودیم و هستیم. از نسخه اول فیلمنامه تا همین الان که فیلم روی اکران است درباره تیزرها و نوع تبلیغات هم من جسارت می‌کنم و نظرم را به ایشان می‌گویم.
3) اشاره به اسم بی‌بالان کلاچای در نمایش باباآدم و فیلم سرهنگ ثریا پیشنهاد من بود. وقتی این اسم را اولین‌بار مطرح کردم، خانم عاج این‌قدر از آن خوشش آمد که در فیلم استفاده کرد. بی‌بالان یکی از روستاهای اطراف کلاچای، شهر پدری و مادری خودم است و یک‌سری ویژگی‌های خاص مثل زیبایی چشم‌نواز، محیط خوش آب و هوا و نزدیکی به کوه و دریا دارد که آن را برجسته می‌کند. علاوه بر اینها مردمی فرهیخته و تحصیلکرده هم دارد.
4) سرهنگ ثریا فیلم بسیار شریف، دغدغه‌مند و مادرانه‌ای است و در جهت روند تکراری سینمای ایران نیست و یک موضوع خاص را از دل تاریخ بیرون کشیده و پیش چشم تماشاگر قرار داده است.
به‌رغم جفاهای مختلفی که از تولید تا اکران دیده، به ضرس قاطع می‌گویم این فیلم در طول زمان ارزش بیشتری پیدا می‌کند، چون مسأله‌ای را مطرح می‌کند که در تاریخ ایران مغفول مانده، آن هم خانواده کسانی است که جذب گروهک منافقین شده‌اند؛ خانواده‌هایی که از همه طرف تحت فشار بودند و حالا قدرتی به نام مادرانگی توانسته نوری به این تاریکی مطلق بتاباند.
2) برای کسی مثل من که بازیگری را به شکل جدی در سن بالا شروع کرده و قبل از آن سابقه فیلمسازی و فیلمنامه‌نویسی داشته، باید برایش یک شانس باشد که با کارگردانی مثل لیلی عاج چه در سینما و چه در تئاتر کار کند. ایشان برای من نقش‌هایی نوشته تا توانایی‌هایم امکان دیده شدن داشته باشد. بازیگرانی که به‌صورت طبیعی‌تر و از سنین جوانی در دانشگاه‌ها یا آموزشگاه‌ها کار خود را شروع می‌کنند، در طول سال‌ها توانمندی‌های‌شان توسط افراد مختلف دیده و کاراکترهایی برای بازی به آنها پیشنهاد می‌شود اما من تقریبا برعکس بودم و در سن بالا بازیگری حرفه‌ای را شروع کردم که گرفتاری‌های خاص خودش را دارد ولی من شانس آشنایی و همکاری با لیلی عاج را در یک تله‌فیلم پیدا کردم؛ اثری که ایشان نویسنده و من بازیگر آن بودم. ایشان در دورخوانی متوجه علاقه من به تئاتر شدند، بنابراین دو نمایش «کجایی ابراهیم؟» و «باباآدم» را با هم کار کردیم که از این بین نمایش دوم منجر به فیلم سرهنگ ثریا شد. خوشبختانه ما همیشه با هم در تعامل و گفت‌وگو بودیم و هستیم. از نسخه اول فیلمنامه تا همین الان که فیلم روی اکران است درباره تیزرها و نوع تبلیغات هم من جسارت می‌کنم و نظرم را به ایشان می‌گویم.
3) اشاره به اسم بی‌بالان کلاچای در نمایش باباآدم و فیلم سرهنگ ثریا پیشنهاد من بود. وقتی این اسم را اولین‌بار مطرح کردم، خانم عاج این‌قدر از آن خوشش آمد که در فیلم استفاده کرد. بی‌بالان یکی از روستاهای اطراف کلاچای، شهر پدری و مادری خودم است و یک‌سری ویژگی‌های خاص مثل زیبایی چشم‌نواز، محیط خوش آب و هوا و نزدیکی به کوه و دریا دارد که آن را برجسته می‌کند. علاوه بر اینها مردمی فرهیخته و تحصیلکرده هم دارد.
4) سرهنگ ثریا فیلم بسیار شریف، دغدغه‌مند و مادرانه‌ای است و در جهت روند تکراری سینمای ایران نیست و یک موضوع خاص را از دل تاریخ بیرون کشیده و پیش چشم تماشاگر قرار داده است.
به‌رغم جفاهای مختلفی که از تولید تا اکران دیده، به ضرس قاطع می‌گویم این فیلم در طول زمان ارزش بیشتری پیدا می‌کند، چون مسأله‌ای را مطرح می‌کند که در تاریخ ایران مغفول مانده، آن هم خانواده کسانی است که جذب گروهک منافقین شده‌اند؛ خانواده‌هایی که از همه طرف تحت فشار بودند و حالا قدرتی به نام مادرانگی توانسته نوری به این تاریکی مطلق بتاباند.
ضمیمه ویژه نامه
تیتر خبرها
