فارغ از این اما تنها عامل آلودگی هوای شهرهای بزرگ سوزاندن مازوت نیست. جالب این‌که در همه این جدل‌ها، متهمان دیگر ساکت و خاموش به دعوای مازوت‌سوزی چشم دوخته بودند. گاه برای سامان دادن به یک وضعیت بحرانی قرار نیست کار شاقی انجام بدهیم و هزینه‌های گزافی را خرج کنیم. گاه حتی همان قانون پیش روی ما هم نیازی به اهرم‌های فشار برای حسن اجرا ندارد. یکی از متهمان همیشگی آلودگی هوای تهران را به آلاینده‌های متحرک نسبت می‌داده‌اند. این موضوع البته که محدود به تهران نیست و می‌توان به کل کشور هم تعمیم داد. مراد از منابع آلاینده متحرک خودروها و موتورسیکلت‌ها هستند. در این میان هم حتی بسیاری از نهادها همچون سازمان محیط زیست و شرکت کنترل کیفیت هوای تهران به‌زعم خود سهم این منابع متحرک را به صورت تفکیک شده اعلام کردند تا تصمیم‌گیری برای حل این بحران آسوده‌‌تر باشد. به عنوان مثال با آگاهی از این‌که ناوگان فرسوده حمل و نقل شهری ازجمله تاکسی و اتوبوس‌های سطح شهر چه سهمی در میزان آلودگی هوا دارد حداقل راهکار حل آن را می‌دانیم، حالا بماند برای اجرای این راهکار آیا اراده‌ای وجود دارد یا خیر. یکی از این مسائل مربوط به وضعیت معاینه فنی همین منابع متحرک است. آمارهای رسمی اعلام‌شده از سوی مسئولان معاینه فنی گاه بسیار عجیب و تکان‌دهنده است. مصداق یکی از این موارد این‌که بدانیم از سه میلیون موتورسیکلت در حال تردد در سطح شهر تهران تنها و تنها 500 دستگاه آن گواهی معاینه فنی دارند! عجیب‌تر این‌که با توجه به آمارهای ثبت‌شده در پایگاه اطلاع‌رسانی این مرکز، تعداد موتورسیکلت‌های دارای گواهی معاینه‌فنی در سال 1401 تنها 210 دستگاه بوده است. 210 موتورسیکلت از سه میلیون موتورسیکلت در حال تردد. داده‌های جالب توجه دیگری هم در این میان به چشم می‌خورد که با مقایسه با سال گذشته جالب توجه است. به عنوان مثال 33 درصد خودروهای سنگین در تهران در آزمون ترمز مردود شده‌اند! به این معنا که یک‌سوم خودروهای سنگین در حال تردد در تهران ترمز ندارند!