اصغر بختیاری چه از زمان دفاع‌مقدس که پا به پای سیدمرتضی آوینی و گروه روایت فتح و در زیر آتش توپ و خمپاره و در تیررس شلیک نطامیان بعثی با از خود گذشتگی و شجاعانه در تلاش برای به تصویر کشیدن حقیقت جبهه‌های دفاع‌مقدس و حقیقت اخلاص و شجاعت و مظلومیت رزمندگان و در عین حال شقاوت دشمنان بود و چه در سال‌های پس از جنگ که با ساخت مستندی مانند «دردهای پنهان»، بی‌تاب نشان دادن صلابت و در عین حال رنج جانبازان مظلوم سالیان دفاع‌مقدس و لزوم رسیدگی به پیشکسوتان شهادت و خون بود و باز آن هنگام که با احساس خطر در حوزه آسیب‌های اجتماعی برای ساخت مستند سخت «گروه یک» کمر همت بست تا حقیقت تلخ زیر پوست شهر را به نماش گذارد و آسیب‌هایی را که در کمین کیان خانواده‌ها و نوجوانان نشسته، هشدارگونه، مصلحانه و دلسوزانه به گوش مردم و مسئولان رسانده و آنان را برای چاره اندیشی فرا بخواند همیشه در پی حقیقت بوده است؛ حقیقتی که هم در ذات سینمای مستند وجود دارد و هم با ذات این مستندساز حقیقت‌گو و حقیقت‌جو گره خورده است و این حقیقت چه آن روزها که در «شهری در آسمان» با سید مرتضی آوینی قدم برمی‌داشت و چه امروز که بی او اما همچنان وفادار به اندیشه‌هایش، دغدغه‌مند در پی یافتن «پلاک‌566‌» و نیز  «نشانی» مادرانی در «انتظار»(سه فیلم از مستندهای حاج اصغر) که در نگاه او و لنز دوربینش متجلی است. مستندسازی که هرگاه در مصدر مسئولیتی نیز قرار گرفت، چه در موسسه شهید آوینی و چه در گروه مستند روایت فتح، توانست بارقه‌هایی از روش مدیریتی سید مرتضی و اخلاص و تخصص او را به نمایش گذاشته و باعث کارنامه‌ای آبرومند برای آن مجموعه‌ها و مسبب تولید آثاری ماندگار درحوزه دفاع‌مقدس شود. هوشیار باشیم که بزرگداشت افرادی مانند اصغر بختیاری و پاسداشت حقیقی سینمای مستند و جریان مستند سازی، نباید صرفا به یک مراسم تشریفاتی محدود شود، بلکه حقیقت امر زمانی واقع خواهدشد که در روند مدیریتی، مشورتی و راهبردی از او و افرادی چون او که هم مخلص و هم متخصص هستند و هم این‌که در حساس‌ترین برهه این سرزمین در«دامنه آتشفشان» زیسته و کوشیده و امتحان پس داده‌اندبهره لازم را گرفت. 

محمد دیندار | پژوهشگر