نکته بسیار مهمی که از روایات به دست می‌آید، این است که اعتراض یک مسلمان در برابر ظلم، منحصر به کشور و دین خودش نبوده و نارضایتی او نیز نه‌تنها در حد اعتراض زبانی، بلکه امری قلبی و درونی است. چنانچه امام رضا(ع) فرموده‌اند: «هر کس از کاری راضی باشد، مثل کسی است که آن‌ را انجام داده و اگر کسی در مشرق کشته شود و دیگری در مغرب از این قتل راضی باشد، نزد خدا با قاتل شریک خواهد بود» و امام علی(ع) فرمودند: «کسی که ظلم می‌کند، کسی که با او همکاری دارد و کسی که بدان رضایت دارد، «هرسه» شریکند». در پیمان جوانمردان (حلف‌الفضول) افراد شرکت‌کننده، ازجمله حضرت رسول (ص) سوگند یاد کردند در یاری مظلوم و مقابله با ظالم ید واحده باشند تا آن‌که ظالم حق مظلوم را بپردازد و این پیمان مادامی که دریا کنار ساحل خود را مرطوب کند (یعنی برای همیشه تاریخ) استوار است. بدین ترتیب اگر ظلم کسی ثابت شود، آن ظلم یکی از مهم‌ترین مصادیق منکر بوده و دیگر سکوت در مقابل آن جایز نخواهد بود. بر همین اساس، اگرچه منطق قرآن در برخورد اجتماعی با دیگران بر پایه‌ حکمت، اندرز و آرامش است اما در برخورد با ظالمان شیوه‌ گفت‌وگو با آنان را متفاوت دانسته و سخن محکم و معترضانه را در پیش می‌گیرد.