ترامپ متناقض
دونالد ترامپ بار دیگر در قامت یک چهره غیرقابل پیشبینی ظاهر شد؛ اینبار در گفتوگویی با شبکه NBC،جایی که همزمان هم از برچیده شدن کامل برنامه هستهای ایران سخن گفت و هم مدعی شد که حاضر است به دلایل تهران برای داشتن انرژی هستهای غیرنظامی گوش دهد.
تضادی آشکار که اگرچه میتواند نشانه سردرگمی یا ناهماهنگی بین مشاوران کاخ سفید باشد اما درواقع با دقتی خاص برگرفته از راهبردهای مورد علاقه ترامپ در مذاکره طراحی شده.رئیسجمهور ایالات متحده در این گفتوگو صراحتا گفت: «ما نمیخواهیم آنها سلاح هستهای داشته باشند. این یک مسأله بسیار ساده است». با این حال بلافاصله لحن خود را نرم کرد و گفت: «فکر میکنم من آماده شنیدن درباره آن هستم... به آن انرژی غیرنظامی میگویند اما انرژی غیرنظامی اغلب منجر به جنگهای نظامی میشود».این رفتار متناقض و پرابهام بیربط به جهانبینی ترامپ درباره مذاکره نیست. وی قبلا در کتاب «هنر معامله» به وضوح تأکید کرده بود که مذاکره یک بازی است و در این بازی باید خود را قدرتمندتر از آنچه هست نشان دهد، آماده ترک میز مذاکره باشد، طرف مقابل را خسته کند و با بهرهگیری از رسانهها، افکار عمومی را مدیریت کند و البته همواره خود را غیرقابل پیشبینی نشان دهد. در همین راستا، ادبیات دوگانه ترامپ درخصوص پرونده هستهای ایران را باید بخشی از همان راهبرد دانست. او تلاش میکند با ابهامزایی هدفمند، هم بر ایران فشار وارد کند و هم راه مذاکره را نبندد. او در ظاهر دارای گوش شنواست اما در باطن اصرار بر تحمیل نتیجه مطلوب خود دارد. تجربه دولت اول ترامپ مؤید همین مسأله است: خروج از برجام با شعار توافق بهتر، اعمال فشار حداکثری و همزمان پیامهایی مبنی بر آمادگی برای مذاکره بیقید و شرط. بنابراین ترامپ به این دلیل که نمیداند چه میخواهد متناقض نیست بلکه متناقض است چون میداند برای رسیدن به خواستهاش باید چگونه بازی کند!




