به یاد شهید صفیه علی‌قورچی، قهرمان و ملی‌پوش پیشین تیم والیبال نشسته
به شیرینی یک خواب
گفته بود: «باور کنید اصلا سخت نیست! من مرگ را یک بار دیده‌ام...» زیر بمباران تهران، در بحبوحه سومین جنگ تحمیلی به ایران، شب نوزدهم ماه مبارک رمضان، پیش از آن‌که به مراسم احیا برود با یکی، دو تا از خواهرها درد و دل کرده بود. برای آقا محمود، شوهر خواهرش، ماجرای خداحافظی‌اش با تیم ملی والیبال نشسته و ورزش قهرمانی را تعريف کرده بود.
آرزو قنبری - گروه ورزش
صفیه که خانواده، دوستان و هم‌تیمی‌های والیبال‌نشسته، همه او را «شیرین» صدا می‌کردند، در۴٧ سالگی، دُرُست یک شب پیش از شهادت‌اش در بمباران خیابان جاجرودی رسالت، به خانواده گفته بود: «ازمرگ نترسیم، شبیه یک خواب است...»
آن‌چه امروز با هم در جام‌جم می‌خوانیم، روایت آرمیدن شیرین در قطعه‌ی ۴٢ معراج شهداست؛ دختری که هرگز از مرگ نهراسید...
روی ماهش پیدا بود
منیژه علی‌قورچی، در حالی‌که هنوز تلخی وداع با خواهر در صدایش آشکار است، می‌گوید: «دوشنبه بود. هجدهم اسفند، حوالی ساعت ١۴:۴۵، صدای انفجار آمد.
خواهرم شیرین، برای انجام کاری بیرون رفته بود. می‌خواست سر راه به پمپ بنزین و کارواش نزدیک خانه هم برود. هر چه تلاش کردم موفق به تماس نشدم.»
منیژه با بغض ادامه می‌دهد: «ما چند کوچه، با خیابان جاجرودی رسالت فاصله داشتیم. وقتی رسیدیم، قیامتی بر پا بود. چند مجتمع مسکونی ویران شده بود.اسکلت ساختمان‌ها وآن‌هایی که مثل ماپی عزیزی یاعزیزانی می‌گشتند...صحنه‌های غم‌انگیز و لحظات بسیار سختی بود.عاقبت شیرین را پیدا کردیم. سرد و بی‌جان. غرق در خون. از ماشین پیاده شده و موج انفجار او را پرتاب کرده بود. شاید باورتان نشود، صورت خواهرم آسیب ندیده و روی ماهش پیدا بود...»
منیژه پس از سکوتی کوتاه، یاد خاطرات دورشان می‌افتد: «خواهرم حدود سال ١٣٩٠ تصادف شدیدی کرد. به کما رفت. سه ماه درگیر شکستگی و بيمارستان بود. پس از خروج از کما همیشه می‌گفت: «من از مرگ برگشته‌ام، همه چیز در یک لحظه تمام می‌شود و می‌رویم. به همین سادگی‌ست. ای کاش خوب برویم...
او با وجود محدودیت‌های جسمی، ٢٧ سال کار و به دوستان دارای معلولیت‌اش خدمت کرد. یکی از عادت‌های خوب‌اش دسته‌بندی و یادداشت‌برداری از پرونده‌های کاری بود.
و کار من هم این روزها شده، مرور همین يادداشت‌ها... با خواندن‌شان متوجه شده‌ام که چقدر پیگیر امور ورزشی و سایر مسائل مربوط به معلولین بود.
حتی در يادداشت‌هایش دیدم، سهمیه فیش حجی را که هدیه گرفته، به فرد دیگری هدیه داده و در نامه‌اش به سازمان مربوطه، دلیل انصرافش را مشکلات و مشغله عنوان کرده است، در حالی که آرزوی رسیدن به چشمه آب زمزم را داشت و خواب آن را دیده بود...»
اولین نشان زنان والیبال نشسته ایران
لیلی توکلی،نایب رئیس وقت انجمن والیبال نشسته فدراسیون ورزش‌های جانبازان و معلولین درتماس تلفنی به جام‌جم می‌گوید: «یاد همه‌ی شهدای ایران گرامی باد. با وجود این‌که چند سالی‌ست در بخش بانوان انجمن حضور ندارم اما همچنان خاطراتی که با ورزشکاران داشتم، فراموش نشدنی‌ست.این دخترها عزیز ما بودند. شیرین تقریبا از دختران نسل اولی والیبال نشسته ایران به شمار می‌رفت.
او و هم‌تیمی‌هایش سال ١٣٨٧، در مسابقات آسیا-اقیانوسیه شانگهای ٢٠٠٧، موفق به ایستادن بر سکوی سومی و کسب اولین مدال بانوان والیبال نشسته ایران شدند.بعدتر هم نشان برنز بازی‌های پاراآسیایی گوانگجو ٢٠١٠ را گرفتند.
شیرین، در مسابقات آسیایی و بین‌المللی متعددی افتخارآفرین شد. در زمین رقابت، از بازیکنان خوب بود. با غیرت و جوانمردی رفتار می‌کرد. شاید مهم‌ترين ویژگی‌اش روی خوش و حسن خلق بود. وقتی ورزشکار تازه واردی به اردوی تیم ملی دعوت می‌شد، به همکاران سفارش می‌کردم، بازیکن جدید را در اتاق شیرین اسکان دهند. اهل گلایه و شکایت نبود، همدل و صبور بود و می‌شد با خیال راحت از او کمک گرفت.
متاسفانه به دليل تصادف و عوارض آن، سال ١٣٩٠، به ناچار از ورزش قهرمانی خداحافظی کرد.»
برای پرچم
مژگان نصیری نایب‌رئیس فدراسیون ورزش‌های جانبازان و توان‌یابان، از توانمندی‌های شیرین یاد می‌کند: «شهیده علی‌قورچی که ان‌شاء‌الله روحش قرین رحمت خداوند باشد، در سال‌های حضور خود در تیم ملی، دختری سرزنده، پر تلاش و با اراده بود و بارها همراه تیم ملی بانوان والیبال نشسته موفق شد پرچم مقدس کشورمان را در رقابت‌های مختلفی به اهتزار درآورد.
او پس از پایان ورزش حرفه‌ای به عنوان بازیکن، با گذراندن دوره‌های مربیگری و داوری عرصه‌های جدیدی را نیز تجربه کرد و در نهايت با کناره‌گیری از ورزش، به ادامه فعالیت‌های خیریه و اجتماعی در حوزه زندگی افراد دارای معلولیت پرداخت.»
آن‌چه امروز با هم در جام‌جم می‌خوانیم، روایت آرمیدن شیرین در قطعه‌ی ۴٢ معراج شهداست؛ دختری که هرگز از مرگ نهراسید...
روی ماهش پیدا بود
منیژه علی‌قورچی، در حالی‌که هنوز تلخی وداع با خواهر در صدایش آشکار است، می‌گوید: «دوشنبه بود. هجدهم اسفند، حوالی ساعت ١۴:۴۵، صدای انفجار آمد.
خواهرم شیرین، برای انجام کاری بیرون رفته بود. می‌خواست سر راه به پمپ بنزین و کارواش نزدیک خانه هم برود. هر چه تلاش کردم موفق به تماس نشدم.»
منیژه با بغض ادامه می‌دهد: «ما چند کوچه، با خیابان جاجرودی رسالت فاصله داشتیم. وقتی رسیدیم، قیامتی بر پا بود. چند مجتمع مسکونی ویران شده بود.اسکلت ساختمان‌ها وآن‌هایی که مثل ماپی عزیزی یاعزیزانی می‌گشتند...صحنه‌های غم‌انگیز و لحظات بسیار سختی بود.عاقبت شیرین را پیدا کردیم. سرد و بی‌جان. غرق در خون. از ماشین پیاده شده و موج انفجار او را پرتاب کرده بود. شاید باورتان نشود، صورت خواهرم آسیب ندیده و روی ماهش پیدا بود...»
منیژه پس از سکوتی کوتاه، یاد خاطرات دورشان می‌افتد: «خواهرم حدود سال ١٣٩٠ تصادف شدیدی کرد. به کما رفت. سه ماه درگیر شکستگی و بيمارستان بود. پس از خروج از کما همیشه می‌گفت: «من از مرگ برگشته‌ام، همه چیز در یک لحظه تمام می‌شود و می‌رویم. به همین سادگی‌ست. ای کاش خوب برویم...
او با وجود محدودیت‌های جسمی، ٢٧ سال کار و به دوستان دارای معلولیت‌اش خدمت کرد. یکی از عادت‌های خوب‌اش دسته‌بندی و یادداشت‌برداری از پرونده‌های کاری بود.
و کار من هم این روزها شده، مرور همین يادداشت‌ها... با خواندن‌شان متوجه شده‌ام که چقدر پیگیر امور ورزشی و سایر مسائل مربوط به معلولین بود.
حتی در يادداشت‌هایش دیدم، سهمیه فیش حجی را که هدیه گرفته، به فرد دیگری هدیه داده و در نامه‌اش به سازمان مربوطه، دلیل انصرافش را مشکلات و مشغله عنوان کرده است، در حالی که آرزوی رسیدن به چشمه آب زمزم را داشت و خواب آن را دیده بود...»
اولین نشان زنان والیبال نشسته ایران
لیلی توکلی،نایب رئیس وقت انجمن والیبال نشسته فدراسیون ورزش‌های جانبازان و معلولین درتماس تلفنی به جام‌جم می‌گوید: «یاد همه‌ی شهدای ایران گرامی باد. با وجود این‌که چند سالی‌ست در بخش بانوان انجمن حضور ندارم اما همچنان خاطراتی که با ورزشکاران داشتم، فراموش نشدنی‌ست.این دخترها عزیز ما بودند. شیرین تقریبا از دختران نسل اولی والیبال نشسته ایران به شمار می‌رفت.
او و هم‌تیمی‌هایش سال ١٣٨٧، در مسابقات آسیا-اقیانوسیه شانگهای ٢٠٠٧، موفق به ایستادن بر سکوی سومی و کسب اولین مدال بانوان والیبال نشسته ایران شدند.بعدتر هم نشان برنز بازی‌های پاراآسیایی گوانگجو ٢٠١٠ را گرفتند.
شیرین، در مسابقات آسیایی و بین‌المللی متعددی افتخارآفرین شد. در زمین رقابت، از بازیکنان خوب بود. با غیرت و جوانمردی رفتار می‌کرد. شاید مهم‌ترين ویژگی‌اش روی خوش و حسن خلق بود. وقتی ورزشکار تازه واردی به اردوی تیم ملی دعوت می‌شد، به همکاران سفارش می‌کردم، بازیکن جدید را در اتاق شیرین اسکان دهند. اهل گلایه و شکایت نبود، همدل و صبور بود و می‌شد با خیال راحت از او کمک گرفت.
متاسفانه به دليل تصادف و عوارض آن، سال ١٣٩٠، به ناچار از ورزش قهرمانی خداحافظی کرد.»
برای پرچم
مژگان نصیری نایب‌رئیس فدراسیون ورزش‌های جانبازان و توان‌یابان، از توانمندی‌های شیرین یاد می‌کند: «شهیده علی‌قورچی که ان‌شاء‌الله روحش قرین رحمت خداوند باشد، در سال‌های حضور خود در تیم ملی، دختری سرزنده، پر تلاش و با اراده بود و بارها همراه تیم ملی بانوان والیبال نشسته موفق شد پرچم مقدس کشورمان را در رقابت‌های مختلفی به اهتزار درآورد.
او پس از پایان ورزش حرفه‌ای به عنوان بازیکن، با گذراندن دوره‌های مربیگری و داوری عرصه‌های جدیدی را نیز تجربه کرد و در نهايت با کناره‌گیری از ورزش، به ادامه فعالیت‌های خیریه و اجتماعی در حوزه زندگی افراد دارای معلولیت پرداخت.»
