در میان این داغ‌ها، حادثه تلخ و جانسوز حمله به مدرسه شجره طیبه میناب زخم تازه‌ای بر پیکر جامعه نشاند. شهادت مظلومانه بیش از ۱۶۰نفر از دانش‌آموزان معصوم و معلمانی پاک‌نهاد، نه‌تنها خانواده‌های آنان بلکه وجدان بیدار جامعه ایران و جهان را داغدار کرد. چگونه می‌توان کلام را آغاز کرد و نام معلم و دانش‌آموز را برد بی‌آن‌که سوز این فاجعه در زبان و قلب جریان نداشته باشد؟ 
در این ایام پرالتهاب، سخن گفتن از مقام معلم و نقش بی‌بدیل او بیش از هر زمان دیگر معنا و ضرورت می‌یابد. معلمان حقیقتا وارثان پیام‌آوران الهی‌اند؛ بناکنندگان اندیشه، پرورندگان ایمان و امید، پاسداران حقیقی فرهنگ و هویت ایرانی. درکلاس درس، فراتر از آموزش دانش، معنای زندگی، صداقت، امید، شرافت و انسانیت را به جان دانش‌آموزان القا می‌کنند و امروز که دشمن نه‌تنها به جان انسان بلکه به هویت و رویای کودکان این سرزمین تعرض می‌کند، نقش معلم پیشگامانه‌تر و حیاتی‌تر می‌شود. 
اندوه اگرچه سهمگین و بی‌امان است اما عزم ما رابرای ساختن و آباد کردن سست نمی‌کند.بالعکس این مصیبت‌ها عزم سازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس کشور و همه دلدادگان تعلیم و تربیت را راسخ‌تر از گذشته می‌سازد. نیک می‌دانیم که رسالت ما تنها ساختن دیوار نیست. 
مدرسه، خانه امید است؛ نقطه آغاز رویاهای بی‌حد‌و‌مرز و بستری برای پرورش انسان‌هایی که فردای ایران را خواهند ساخت. خاموش شدن چراغ مدرسه‌ای، ما را بر آن می‌دارد که چراغی روشن‌تر و استوارتر برافروزیم چراکه هیچ قدرتی نمی‌تواند آینده ایران را از فرزندانش دریغ کند مادامی ‌که ایمان، دانش و اراده معلم در این سرزمین زنده است. 
یاد استاد شهید مرتضی مطهری و همه معلمان شهید، ایثارگر و جانباز را گرامی می‌داریم؛ آنان‌که جان خود را در راه اعتلای جهل و ظلمت و پرورش دانایی تقدیم کردند و به ما آموختند که راه تعلیم و تربیت، مسیر مسئولیت و فداکاری بی‌چشمداشت است. امروز همکاران ما در پهنه ایران، با صلابتی ستودنی و عشقی عمیق به رسالت خویش، حتی در پرالتهاب‌ترین روزها و دشوارترین شرایط چراغ مدارس شهر و روستا را همواره فروزان نگه‌می‌دارند. 
ادامه یادداشت را در «جام‌جم‌آنلاین» بخوانید.