تنها یک دقیقه تا استراحت رسمی باقی مانده بود، اما انگار بازیکنان مرتکب تخلف بزرگی شده بودند؛ گویی داشتند آب می‌دزدیدند و مهم‌تر از آن، مهم‌ترین بخش نمایش، یعنی زمان‌بندی پخش تبلیغات را به هم می‌زدند.
انگار پیام این بود: «دوستان، هنوز کارگردان علامت کات نداده است. دیوید بکام هنوز جرعه نمایشی نوشیدنی یخ‌زده‌اش را ننوشیده، ویل فرل هنوز پشت کامیون چیپسش صدای کفتار درنیاورده و تبلیغات آماده پخش نشده‌اند. لطفا حرفه‌ای باشید و منتظر علامت بمانید!»
وقتی بالاخره استراحت رسمی هایدریشن برک آغاز شد، هواداران حاضر در ورزشگاه با صدای بلند آن را هو کردند؛ واکنشی که کاملا قابل پیش‌بینی بود، حتی اگر این وقفه دست‌کم فرصتی کوتاه برای استراحت از گرمای هوا و فشار مسابقه فراهم می‌کرد.
این واکنش به یک الگوی ثابت در جام جهانی تبدیل شده است. ابتدا هواداران هلند در دالاس این وقفه‌ها را هو کردند و پس از آن، هواداران اسپانیا، جمهوری چک، مکزیک، ژاپن، کلمبیا و عربستان سعودی نیز همین رفتار را تکرار کردند.
البته استثناهایی هم وجود داشت. در دیدار برزیل و هائیتی در فیلادلفیا، هواداران بیشتر سرگرم گوش دادن به آهنگ Don›t Stop Believin›  بودند یا از حضور کشورشان در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان لذت می‌بردند و چندان توجهی به این وقفه‌ها نداشتند. هواداران آمریکایی نیز ظاهرا مشکلی با این موضوع نداشتند؛ اتفاقی که چندان عجیب نیست، زیرا در ورزش‌های محبوب آمریکا، توقف‌های متعدد بخش جدایی‌ناپذیر مسابقات محسوب می‌شود.
در دیدار نروژ و سنگال در نیویورک–نیوجرسی، برای نخستین بار تلاشی آشکار برای مدیریت فضای ایجادشده در زمان استراحت هایدریشن برک دیده شد. گروهی از نوازندگان ترومپت وارد عمل شدند و شروع به اجرای آهنگ‌های شاد کردند؛ اقدامی که بیشتر شبیه برنامه‌های میان‌پرده بود و برای بسیاری کاملا نامتناسب با فضای یک مسابقه فوتبال به نظر می‌رسید، تا جایی که حس می‌شد جریان طبیعی بازی ناگهان از هم پاشیده است.
راستش را بخواهید، همین صحنه آن‌قدر عجیب بود که باعث شد بعضی‌ها حتی دلشان برای همان استراحت‌های هایدریشن برک ساده تنگ شود. شاید، فقط شاید، آن وقفه‌ها دیگر آن‌قدرها هم بد نبودند.
امید می‌رود این موج انتقاد، حتی در فضای بسته مدیریتی فیفا نیز اثرگذار باشد، زیرا واکنش‌ها به این وقفه اجباری تقریبا به‌طور کامل منفی بوده است.
توماس توخل از این قانون متنفر است. مارسلو بیلسا با لحنی تلخ از شکاف‌هایی سخن گفته که این تصمیم در روح و ماهیت فوتبال ایجاد کرده است. کای هاورتز نیز آن را آزاردهنده توصیف کرده است.
به نظر می‌رسد تنها دو نفر واقعا از این تغییر استقبال کرده‌اند. نخست رالف رانگنیک که اعلام کرد از استراحت‌های هایدریشن برک هیجان‌زده شده و حتی خواستار اجرای آن در فوتبال اروپا شد؛ پیشنهادی که یوفا تاکنون آن را رد کرده است و بسیاری امیدوارند اختلاف نظر این نهاد با فیفا در این زمینه ادامه پیدا کند.
دومین نفر، جیانی اینفانتینو است؛ مدیری که این قانون را به عنوان رئیس فیفا اجرایی کرد و به اعتقاد منتقدان، آن‌قدر مجذوب درآمدهای تبلیغاتی ناشی از این وقفه‌ها شده که حتی حاضر نیست احتمال اشتباه بودن این تصمیم را بپذیرد.
از نگاه منتقدان، استراحت هایدریشن برک به این شکل، وصله‌ای ناجور بر پیکر فوتبال است؛ تغییری که بدون ضرورت واقعی به بازی تحمیل شده و با ماهیت آن سازگار نیست. فوتبال مشکلات فراوانی دارد، اما کمبود درآمد حاصل از حق پخش، بدون تردید یکی از آنها نیست.
این موضوع فراتر از یک تاثیر موقت از فرهنگ ورزشی آمریکا است؛ کشوری که در آن فضای مسابقات دائما با نورپردازی، موسیقی، نمایش‌های سرگرم‌کننده و تصاویر چهره‌های مشهور حاضر در ورزشگاه همراه است؛ گویی کل رویداد یک نمایش سرگرمی است که اسپایک لی، تیلور سوئیفت و مت له‌بلانک مهمانان ویژه آن هستند.
منتقدان معتقدند فیفا با جسارتی کم‌سابقه، فوتبال را عملا به ورزشی چهاربخشی تبدیل کرده و از خط قرمزی عبور کرده است که کمتر کسی تصور می‌کرد روزی شکسته شود.