مردی که تلفن را از خانه جدا کرد
«مردم می‌خواهند با آدم‌های دیگر صحبت کنند، نه با یک خانه، یک دفتر یا یک خودرو.» این جمله از مارتین کوپر، یکی از پیشگامان صنعت تلفن‌همراه، درواقع خلاصه‌ای از ایده‌ای است که مسیر ارتباطات انسانی را برای همیشه تغییر داد؛ ایده‌ای که می‌گفت تلفن باید متعلق به فرد باشد، نه یک مکان مشخص.
مارتین کوپر که از چهره‌های کلیدی تاریخ ارتباطات بی‌سیم محسوب می‌شود، در میانه قرن بیستم تصور متفاوتی از آینده ارتباطات داشت. در دوره‌ای که تلفن عملا به سیم‌های مسی و مکان‌های ثابت وابسته بود، او جهانی را تصور می‌کرد که در آن انسان بتواند فارغ از خانه، دفتر کار یا خودرو، در هر نقطه‌ای با دیگران ارتباط برقرار کند. کوپر در آوریل ۲۰۱۱ درباره این نگاه گفته بود که انسان‌ها خواهان آزادی ارتباط در هر مکان هستند و تلفن همراه قرار بود این وابستگی به سیم‌های مسی را از میان بردارد. این دیدگاه، در زمان خود ایده‌ای بسیار متفاوت و حتی بلندپروازانه بود اما بعدها به یکی از پایه‌های اصلی انقلاب ارتباطات تبدیل شد. ایده اصلی کوپر را می‌توان در یک تغییر ساده اما بنیادین خلاصه کرد: شماره تلفن دیگر نباید نماینده یک مکان باشد. باید نماینده یک انسان باشد. در سیستم تلفنی قدیمی، وقتی با شماره‌ای تماس می‌گرفتید، در حقیقت به یک خانه، دفتر یا محل مشخص متصل می‌شدید اما تلفن همراه این رابطه را معکوس کرد. حالا شماره، فرد را دنبال می‌کرد و نه مکان را. کوپر در دهه ۱۹۷۰ ریاست بخش سیستم‌های ارتباطی موتورولا را بر‌عهده داشت و در سال ۱۹۷۳ نخستین تلفن همراه قابل‌حمل را طراحی کرد. این اختراع البته بلافاصله به محصولی عمومی تبدیل نشد و حدود یک دهه زمان برد تا ایده تلفن همراه از یک نمونه اولیه به محصولی تجاری تبدیل شود. کوپر در سال ۱۹۷۳ نخستین تماس عمومی با یک تلفن‌همراه دستی را برقرار کرد. او از نمونه اولیه دستگاه DynaTAC استفاده کرد و با یک ایستگاه پایه که روی پشت‌بام ساختمانی در نیویورک نصب شده بود ارتباط گرفت.
