ارتقای دسترسی مردم به خدمات درمانی و افزایش توان کشور در تربیت پزشکان از اهداف این طرح بود اما اجرای موفق آن نیازمند فراهم بودن الزامات و زیرساخت‌های متناسب است؛ چراکه آموزش پزشکی به دلیل ماهیت بالینی خود، وابستگی ویژه‌ای به امکانات آموزشی، بیمارستان‌های دانشگاهی، اعضای هیأت علمی و تجهیزات تخصصی دارد.
تصمیم‌گیری درباره افزایش ظرفیت پزشکی در شورای عالی انقلاب فرهنگی با هماهنگی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی انجام شد و میزان این افزایش نیز پس از بررسی‌های کارشناسی و با در نظر گرفتن شرایط و امکانات نظام آموزش پزشکی تعیین شد. در مصوبه مربوط به این موضوع نیز بر ضرورت همراه بودن افزایش ظرفیت با توسعه زیرساخت‌های آموزشی و درمانی تأکید شده بود تا دانشگاه‌های علوم پزشکی بتوانند آموزش باکیفیت و استاندارد را ارائه دهند. 
در ادامه اجرای این سیاست، موضوع تأمین امکانات و منابع مورد نیاز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. افزایش تعداد دانشجویان پزشکی باید متناسب با ظرفیت‌های موجود در دانشگاه‌ها، بیمارستان‌های آموزشی، امکانات آزمایشگاهی، تجهیزات تخصصی و توان اعضای هیأت علمی دنبال شود‌؛ چراکه کیفیت آموزش پزشکی ارتباط مستقیمی با فراهم بودن این زیرساخت‌ها دارد. 
درواقع اصل افزایش ظرفیت پزشکی باید در چارچوب تقویت نظام سلامت و با نگاه بلندمدت دنبال شود اما این مسیر زمانی می‌تواند به اهداف خود دست یابد که توسعه کمی با ارتقای توان آموزشی و پشتیبانی‌های لازم همراه باشد. تربیت پزشک فرآیندی زمان‌بر است که بخش مهمی از آن در محیط‌های بالینی و آموزشی اتفاق می‌افتد و به همین دلیل، برنامه‌ریزی برای افزایش ظرفیت باید همواره با توجه به توانمندی دانشگاه‌ها و امکانات موجود انجام شود. 
بر این اساس، حمایت از دانشگاه‌های علوم پزشکی، توسعه فضاهای آموزشی و بیمارستان‌های وابسته، تقویت بدنه هیأت علمی و تأمین تجهیزات لازم، از‌جمله اقداماتی است که می‌تواند زمینه اجرای بهتر این سیاست را فراهم کند. 
هدف نهایی از این طرح، باید تربیت پزشکانی توانمند و برخوردار از آموزش استاندارد باشد که بتوانند پاسخگوی نیازهای سلامت جامعه باشند. از این‌رو، حفظ تعادل میان تأمین نیروی انسانی و صیانت از کیفیت آموزش پزشکی، ضرورتی اساسی در تصمیم‌گیری‌های این حوزه به‌شمار می‌رود.