از نخستین لحظه‌های روز تا آخرین رقابت، اخبار کسب مدال بود که از ناگویا به ایران می‌رسید؛ طلا، نقره و برنز پشت سر هم، تا سرانجام یکی از درخشان‌ترین روزهای ورزش ایران در این دوره از بازی‌ها رقم بخورد. چهار طلا، یک نقره و دو برنز؛ هفت مدال در یک روز و روزی که برای کاروان ایران رنگی کاملا متفاوت داشت.
این جشن با آتش بازی تکواندوکارها شروع شد؛ جایی که یک طلا، یک نقره و یک برنز سهم مبارزانی شد که تا آخرین ثانیه برای رسیدن به سکو جنگیدند. بعد نوبت به کشتی آزاد رسید؛ جایی که یونس امامی و امیرعلی آذرپیرا با دو طلای دیگر، تشک ناگویا را برای ایران طلایی کردند. بعد نوبت به پدل رسید تا با یک مدال برنز، سهمی از این روز تاریخی برای خود بگیرد. 
حسن ختام آن نیز تیم ملی والیبال بود؛ جایی که ملی‌پوشان ایران با ایستادن روی سکوی نخست، تنها طلای تیمی و گروهی کاروان ایران در ناگویا را به دست آوردند. طلایی که ارزشش فقط در رنگ مدال نبود؛ پشت آن، تلاش یک تیم ایستاده بود و شادی‌ای که میان تمام اعضای کاروان تقسیم شد.  ناگویا در آخرین روز، برای ایران به صحنه یک جشن بزرگ تبدیل شد؛ روزی که کاروان «فرشته‌های میناب» با مدال‌های رنگارنگ با بازی‌ها خداحافظی کرد و یکی از ماندگارترین قاب‌های خود را در این دوره از بازی‌های آسیایی به یادگار گذاشت.