مسأله نبود ابزارهای مطمئن و مولدی است که به مردم اجازه دهد هم ارزش دارایی خود را حفظ کنند و هم سرمایه‌شان در خدمت اقتصاد کشور قرار گیرد. امروز بخش قابل توجهی از دارایی خانوارها در قالب ارز و طلا در خانه‌ها، صندوق‌های امانات و سایر محل‌های نگهداری شخصی حبس شده است. این منابع برای صاحب آن وسیله‌ای برای حفظ قدرت خرید است اما برای اقتصاد ملی، عملا سرمایه‌ای بلااستفاده محسوب می‌شود. اگر سیاستگذار به‌جای برخورد با این رفتار، مسیر مناسبی برای آن ایجاد کند، می‌توان همین منابع را به یکی از مهم‌ترین منابع تامین مالی تولید تبدیل کرد.  
یکی از راهکارهای قابل بررسی، ایجاد صندوق‌های سرمایه‌گذاری با درآمد ثابت ارزی تحت نظارت بانک مرکزی و سازمان بورس است؛ صندوق‌هایی که مردم بتوانند ارز خود را در آنها نگهداری کنند و در مقابل، بازدهی ارزی دریافت کنند. در این صورت فرد مجبور نیست برای حفظ ارزش دارایی خود، ارز را در خانه یا صندوق شخصی نگهداری کند. دارایی او در یک چارچوب رسمی، شفاف و تحت نظارت قرار می‌گیرد و همزمان منابع ارزی می‌تواند برای تامین مالی سرمایه‌گذاری، سرمایه ثابت و سرمایه در گردش واحدهای تولیدی و به‌ویژه طرح‌های صادرات‌محور مورد استفاده قرار گیرد. این یعنی تبدیل ارز خانگی به سرمایه مولد بدون آن‌که مردم احساس کنند برای حفظ ارزش دارایی خود باید از منافع اقتصادی آن صرف‌نظر کنند.