ریشه‌های واقعی: سرکوب به‌‌جای حل: مطالبات دانش‌آموزی بر واقعیت‌های ملموس تکیه دارند: کمبود معلمان، کلاس‌های شلوغ، ساختمان‌های فرسوده، روزهای درسی طولانی و نابرابری بین مناطق. اما درگیری‌های خشونت‌بار با پلیس، جنبش را تغییر داده است. دانش‌آموزی گفته: «ما نوجوانانی هستیم با سطل‌های زباله و پلیس اسلحه سنگین دارد». دانش‌آموز‌ دیگری نیز گفته: «ما برای شرارت نیستیم. می‌خواهیم صلح‌آمیز اعتراض کنیم». مسأله این است که معترضان اولیه‌ آموزشی اکنون به رفع خشونت دولتی اعتراض می‌کنند و استفاده‌ از زور، دایره‌ معترضان را گسترش می‌دهد. 
پارادوکس مالی: بیشترین هزینه، ضعیف‌ترین نتایج : فرانسه 5/4درصد تولید ناخالص داخلی را برای آموزش خرج می‌کند که این عدد بیشتر از میانگین کشورهای توسعه‌یافته است. هزینه‌ سالانه برای هر دانش‌آموز متوسطه ۱۶ هزار و 674 ‌دلار است. با این ‌حال‌ مدارس از کمبود منابع و تخریب رنج می‌برند.  این پارادوکس این سوال اساسی را مطرح می‌کند: مسأله در مقدار بودجه نیست بلکه در توزیع منابع و مدیریت نظام است. 
معادله‌ بدون حل : دولت در دام خود گیر افتاده و نمی‌تواند صرفا با زور ایجاد نظم کند. زیرا هر سرکوب جدید موجب تقویت مشروعیت اعتراضات ‌ می‌شود. تنها راه خروج، بازگشت به گفت‌وگو و پاسخگویی واقعی به مطالبات آموزشی است نه بروتالیسم. اگر دولت به شنیدن صدای دانشجویان توجه نکند، این بحران آموزشی به بحران اعتماد بین نسل جوان و نهادهای دولتی تبدیل می‌شود.