بر این اساس، موفقیت‌های ملی در حوزه‌های مختلف، از ورزش و علم گرفته تا فرهنگ، هنر و رسانه، همواره نقشی هویت‌ساز دارند و می‌توانند به افزایش سرمایه اجتماعی و تقویت انسجام اجتماعی و ملی منجر شوند. از این رو، پرداختن به این موفقیت‌ها اهمیت ویژه‌ای‌دارد. 
رسانه‌ها نباید با موفقیت‌های ملی صرفا در حد یک خبر زمان‌مند و مکان‌مند برخورد کنند بلکه لازم است درباره این دستاوردها محتوای مستمر تولید و دست‌ کم در یک بازه زمانی مشخص، خط رسانه‌ای پیوسته‌ای را دنبال کنند. چنین رویکردی می‌تواند اثربخشی این موفقیت‌ها را در تولید سرمایه اجتماعی به حداکثر‌برساند. 
در عرصه بین‌المللی نیز شاهد هستیم که بسیاری از کشورهای غربی_ به‌ویژه ایالات متحده و کشورهای اروپایی_ برای توسعه علم و فناوری، نظام‌های رصد و پایش جهانی ایجاد کرده‌اند. این کشورها تلاش می‌کنند افرادی را که در حوزه‌های علمی، آموزشی، هنری و ورزشی به موفقیت دست می‌یابند، شناسایی و جذب کنند و ظرفیت‌های آنها‌ را در مسیر توسعه ملی خود به‌کار‌بگیرند. 
از این منظر می‌توان گفت بخشی از قدرت علمی، فناوری و فرهنگی کشورهای پیشرفته، بر بهره‌گیری از دستاوردها و استعدادهای سایر ملت‌ها استوار است. این کشورها با استفاده از سازوکارهایی همچون تامین مالی، اعطای بورسیه و فراهم کردن امتیازات ویژه، زمینه جذب دانشمندان، نخبگان و استعدادهای برجسته سایر کشورها را فراهم می‌کنند. به همین دلیل، بسیاری از اندیشمندان و دانشمندان فعال در ایالات متحده و دیگر کشورهای پیشرفته، از کشورهای شرقی یا سایر نقاط جهان آمده‌اند و توان علمی و تخصصی خود را در این کشورها به‌کار گرفته‌اند.  
این مسأله ضرورت تدوین سیاست‌های ملی مؤثر در حوزه علم و فناوری و حمایت از نخبگان را بیش از پیش آشکار می‌کند. لازم است سیاست‌های کلان و دستورالعمل‌های مشخصی در این زمینه تدوین شود، به تصویب مجلس شورای اسلامی برسد و به‌صورت جدی به اجرا درآید.  بنابراین حمایت از نخبگان و تدوین سیاست‌های تشویقی برای حفظ سرمایه‌های انسانی کشور، از الزامات توسعه ملی است.