ترامپ گمان می‌کند با تکرار الفاظی چون «نابودی» و «ضربه سخت»، می‌تواند اراده ملتی را که در سخت‌ترین روزهای تاریخش ایستاده است، متزلزل کند. او نمی‌داند که زبان تهدید، زبانی است که در قاموس این ملت، فقط یک معنا دارد: «اعتراف به شکست.»
حقیقت این است که تهدیدهای ترامپ، نه از موضع قدرت، که از «استیصال راهبردی» برمی‌خیزد. کسی که در میدان نبرد به بن‌بست خورده، به زبان تهدید پناه می‌برد. کسی که نمی‌تواند به اهدافش برسد، از «ضربه سخت‌تر» حرف می‌زند. این، همان الگوی آشنایی است که در چهار دهه گذشته بارها تکرار شده و هر بار، نتیجه‌ای جز شکست برای دشمن نداشته است.
در برابر این تهدیدها، ما به نسخه جدیدی نیاز نداریم. نسخه ما همان است که سال‌هاست آزموده‌ایم و هر بار، ما را از گردنه‌های سخت به سلامت عبور داده است: *«مقاومت، انسجام و آمادگی».
نخست، مقاومت به عنوان مبنای اداره کشور. مقاومت، فقط یک موضع سیاسی یا شعار عمومی نیست؛ یک «الگوی اداره کشور» است. کشوری مقاوم است که حمله دشمن، روند اداره آن را متوقف نکند؛ مردم برای غذا، دارو، انرژی و خدمات ضروری دچار بحران نشوند؛ آسیب به یک زیرساخت، شبکه‌ای از خدمات را از کار نیندازد؛ و تصمیم‌های ضروری در اختلاف و بروکراسی معطل نمانند. ما باید کشور را برای «تداوم جنگ و فشار» سازمان دهیم؛ نه بر اساس این فرض که توافق یا آتش‌بس، همه چیز را حل می‌کند.
دوم، انسجام ملی؛ مهم‌ترین سرمایه در برابر تهدید. مقاومت بدون انسجام اجتماعی پایدار نمی‌ماند. دشمن به دنبال آن است که با فشار اقتصادی و روانی، اختلاف‌های طبیعی ما را به شکاف‌های سیاسی و اجتماعی تبدیل کند. اگر امروز در داخل، برخی با دوگانه‌سازی‌های افراطی، تخریب شخصیت‌ها، و نقدهای غیرمسئولانه - که گاه ناخواسته در مسیر دشمن قرار می‌گیرد - به این شکاف‌ها دامن بزنند، در واقع به دشمن خدمت کرده‌اند. «انسجام، فقط یک توصیه اخلاقی نیست؛ یک ضرورت راهبردی برای بقاست.»
سوم، آمادگی در همه سناریوها. ما باید برای بدترین سناریوها آماده باشیم: تشدید محاصره اقتصادی، حملات نظامی گسترده‌تر، جنگ سایبری، و فشارهای سیاسی. این آمادگی، نه به معنای جنگ‌طلبی، که به معنای «بازدارندگی» است. کشوری که برای مقاومت طولانی آماده باشد، در شرایط آتش‌بس و توافق نیز قدرتمند خواهد بود. باید ذخایر کالاهای اساسی و دارو تقویت شود، مسیرهای جایگزین تجارت طراحی گردد، جانشینی مدیران و مراکز تصمیم‌گیری مشخص شود، و اختیارات لازم به استان‌ها داده شود تا در شرایط بحران، اداره کشور بدون وقفه ادامه یابد.
چهارم، روایت صادقانه با مردم. اعتماد عمومی، با خبر خوب ساختگی حفظ نمی‌شود؛ با صداقت، کارآمدی و مشاهده نتیجه تقویت می‌شود. مردم باید از وضعیت، اقدامات و دشواری‌ها اطلاع معتبر داشته باشند. اگر مسئولان با مردم صادق باشند، مردم نیز در سخت‌ترین شرایط، پای نظام و کشور خواهند ایستاد. 
ملت ایران در طول پنج دهه گذشته، بارها نشان داده است که در برابر فشارها و تهدیدها، نه تنها تسلیم نمی‌شود، که قوی‌تر و منسجم‌تر از قبل بیرون می‌آید. از جنگ تحمیلی هشت‌ساله تا تحریم‌های فلج‌کننده، از ترورهای کور تا جنگ‌های ۱۲ روزه و ۴۰ روزه، هر بار دشمن تصور کرده که می‌تواند این ملت را به زانو درآورد، و هر بار با شکست مواجه شده است.
امروز نیز، ترامپ با تهدیدهای خود، در واقع به ما یادآوری می‌کند که «پیروزی واقعی، فقط دفع حمله نظامی نیست. پیروزی آن است که دشمن به این نتیجه برسد که با جنگ، محاصره و فشار روانی نیز نمی‌تواند اراده خود را بر ملت ایران تحمیل کند.» و این، همان چیزی است که ما در جنگ اخیر به آن رسیدیم و در تهدیدهای امروز نیز، با مقاومت، انسجام و آمادگی، به آن خواهیم رسید.