یکی از مهم‌ترین این عوامل، کوچک‌انگاری دانش‌آموزان است. متأسفانه این تصور در بخشی از جامعه وجود دارد که چون دانش‌آموزان زیر ۱۸ سال و در سن قانونی نیستند، هنوز به رشد عقلی و توانمندی لازم نرسیده‌اند و نمی‌توانند در عرصه‌های مختلف نقش‌آفرینی مؤثری داشته باشند؛ درحالی‌که چنین نگاهی اساسا نادرست است. این طرز تلقی موجب شده ارزش و جایگاه واقعی دانش‌آموزان آن‌طور که باید مورد توجه قرار نگیرد و زمینه تکریم، احترام و تقویت عزت‌نفس و اعتمادبه‌نفس آنان فراهم نشود.
برای جلوگیری از شکل‌گیری چنین شرایطی، پیش از هر چیز باید تغییر نگرش اتفاق بیفتد. این تغییر نگاه صرفا بر عهده آموزش‌وپرورش نیست؛ بلکه همه ارکان کشور و نهادهای اجتماعی، فرهنگی و حاکمیتی باید در این زمینه تجدیدنظر کنند. تنها در چنین شرایطی می‌توان امیدوار بود که دانش‌آموزان در وهله نخست احساس عزت‌نفس و اعتمادبه‌نفس پیدا کنند و به توانایی‌های خود باور داشته باشند. در مرحله بعد، این باور در آنان شکل می‌گیرد که خودشان نیز می‌توانند قهرمان باشند و در مسیر پیشرفت و سربلندی کشور نقش‌آفرینی کنند.
ما در تاریخ خود قهرمانان دانش‌آموز و نوجوان کم نداشته‌ایم؛ از شهدای دانش‌آموز گرفته تا نوجوانانی مانند شهید علی لندی. رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز در پیام اخیر خود خطاب به نخبگان، از شهید علی لندی نام بردند؛ موضوعی که نشان‌دهنده توجه و تأکید بر ضرورت تکریم نوجوانان و به‌رسمیت‌شناختن ظرفیت‌های آنان است. انتظار می‌رود سایر سازمان‌ها و نهادهای حاکمیتی نیز این رویکرد را در پیش بگیرند و با تغییر نگاه خود، زمینه حضور مؤثرتر دانش‌آموزان در عرصه‌های مختلف را فراهم کنند. این موضوع درحالی‌است که برای معرفی شهدای دانش‌آموز و الگوسازی صحیح برای نسل جدید، پیش از هر چیز باید خود دانش‌آموزان را باور کنیم. قهرمانان ملی ما گاهی در همان کلاس‌های درس حضور دارند؛ کافی است آنها را ببینیم، توانمندی‌های‌شان را به رسمیت بشناسیم و فرصت بروز و شکوفایی استعدادهای‌شان را 
فراهم کنیم.