دانشگاه‌ها و حوزه‌های علمیه ظرفیت گسترده‌ای از دانش و خرد جمعی نخبگان را در اختیار دارند که بهره‌گیری از آن می‌تواند نقش مؤثری در رفع چالش‌های کشور ایفا کند. در پیام اخیر رهبر معظم انقلاب نیز بر ضرورت استفاده مسئولان از ظرفیت نخبگان دانشگاهی و حوزوی در طرح‌ریزی و سیاست‌گذاری مسائل کشور تأکید شده است. برای تحقق این هدف، نخست باید دستگاه‌های اجرایی مسائل و اولویت‌های کشور را در حوزه‌هایی مانند محیط‌زیست، انرژی، اقتصاد و مسائل اجتماعی به‌روشنی تعریف کنند و برای حل آنها از گروه‌های تخصصی و نخبگان کمک بگیرند. همچنین پیشنهادهای علمی نباید در حد جلسات و گزارش‌ها باقی بماند، بلکه باید سازوکاری برای بررسی، پیگیری و اعلام نتیجه اجرای آنها وجود داشته باشد.از سوی دیگر، رفع موانع فعالیت پژوهشگران، ازجمله بروکراسی‌های اداری، کمبود حمایت مالی و ضعف ارتباط دانشگاه با صنعت، ضرورتی جدی است. این اقدامات باید قابل ارزیابی باشد تا مشخص شود چه تعداد از پیشنهادهای نخبگان به تصمیم اجرایی تبدیل شده و تا چه اندازه در حل مشکلات مردم اثرگذار بوده‌ است. در واقع نخبه‌پروری زمانی معنا پیدا می‌کند که نخبگان علاوه بر شنیده‌شدن، در فرآیند تصمیم‌سازی و حل مسائل کشور نیز نقش مؤثر داشته باشند. در کنار این موضوع، دستیابی به مرجعیت علمی و فناورانه جهان نیز از اهداف مهم کشور است. مرجعیت علمی صرفا با افزایش تعداد مقالات محقق نمی‌شود، بلکه زمانی شکل می‌گیرد که ایران در تولید دانش‌های جدید و توسعه فناوری‌های پیشرفته به جایگاهی برسد که سایر کشورها برای بهره‌گیری از دستاوردهای آن به کشورمان مراجعه کنند.