حاج محسن رفیق‌دوست و شهید حسن طهرانی‌مقدم همراه با دیگر برادران رفتند و دو تا 10 موشک (که اگر اشتباه نکنم از نوع اسکاد بود) تهیه کردند. مهندسی معکوس روی همان تعداد محدود آغاز شد و از همان‌جا بود که به سمت ساخت موشک‌های بومی حرکت کردیم. تعداد موشک‌هایی که توانستیم تا پایان دفاع‌مقدس از کشورهای دیگر بگیریم شاید به 
۷۰ عدد هم نمی‌رسید؛ چنان‌که شهید حاجی‌زاده نیز به همین موضوع اشاره کرده بود. پس از آن، سیاست نظام بر این شد که خودمان تولید را آغاز کنیم و در نهایت به نقطه‌ای برسیم که با اتکا به تولیدات داخلی، حالت بازدارندگی ایجاد کنیم. این سیاست هوشمندانه، در واقع برگرفته از نگاه دقیق و آینده‌پژوهانه امام شهید بود که دست دشمن و توطئه‌های آتی او را به‌طور کامل می‌خواند. ایشان با نگاهی عمیق، شخصا بحث موشکی را دنبال می‌کردند و شهید حسن طهرانی‌مقدم نیز با انگیزه بسیار بالا، هر روز کار را از نظر کمی و کیفی جلو می‌برد. پیش‌بینی‌های لازم حتی برای روزهای حساسی مانند جنگ‌های 12‌روزه، رمضان، هرمز و تحولات بعدی نیز از همان زمان شکل گرفته بود.