البته این تورنمنت همه اش برای والیبال ایران ناکامی نبود. میدان دادن به بازیکنان جوان و 20ساله، نقطه مثبت بازی‌های تیم ملی در جام جهانی 2019 بود. بعد از سال‌ها عادت کردن به اسم هایی چون سید محمد موسوی، سعید معروف، امیر غفور و ... حالا علی اصغر مجرد را داریم که دومین مدافع برتر جهان است. جواد کریمی را داریم که بیشتر از معروف پاس می دهد، پوریا ولی را داریم که در حمله تاثیرگذار تر از میلاد عبادی پور است. در کنار اینها امیر حسین اسفندیار، علی شفیعی، محمدرضا حضرت پور و مسعود غلامی هم هستند که با سن و سالی جوان، آینده را برای والیبال ایران تضمین می کنند.
این نکته مثبت از دید علاقه مندان و اهالی ورزش پنهان نماند، اگرچه برخی ناهماهنگی ها هم در هدایت تیم وجود داشت که آزار دهنده بود. استفاده نکردن از توان واقعی تیم، تعویض‌هایی که انجام نشد یا به درستی شکل نگرفت یا وقت استراحت ها و ویدئو چک هایی که بعضا در زمان درستش درخواست نشد، همه و همه باعث شد نتایجی رقم بخورد که در این سال‌ها کمتر شاهدش بودیم. باخت تیم ملی والیبال ایران به مصر (تیمی‌که در این تورنمنت فقط 2 بازی را برد)، شکست دور از انتظار 25 بر 13 مقابل ژاپن،  از دست دادن برتری 16 بر 10 مقابل ایتالیا (که در نهایت باعث شد بازی 3 بر صفر برده به باخت 3 بر 2 تبدیل شود) از جمله موارد قابل بحث و تامل برانگیزی بودند که در این تورنمنت برای ما رقم خورد و خلق ورزش‌دوستان را تنگ کرد.