همان‌طور كه گفتیم شبكه تلفن‌همراه از سلول‌های به‌هم چسبیده تشكیل شده و گوشی‌ها به‌صورت مستقیم با هم تماس نمی‌گیرند، اما چرا این زحمت را به خودمان می‌دهیم؟ چرا از یك شبكه یكپارچه استفاده نكنیم؟ دلیل اصلی این كار امكان استفاده مجدد از فركانس‌های یكسان است. فرض كنید در یك منطقه چند مشترك تصمیم به برقراری تماس بگیرند. اگر همه این گوشی‌ها با یك فركانس رادیویی اقدام به برقراری تماس كنند، سیگنال‌ها با یكدیگر قاطی شده و تشخیص آنها از یكدیگر ممكن نخواهد بود. یك راه‌حل، استفاده از یك‌فركانس به‌خصوص برای هر تماس است، اما این راه‌حل هم تنها برای تعداد محدودی مشترك كاربرد دارد و در فضاهایی مثل شهرهای بزرگ كه گاه چند میلیون كاربر اقدام به تماس گرفتن می‌كنند نمی‌توان ده‌ها میلیون فركانس منحصربه‌فرد برای ایجاد ارتباط امن تخصیص داد و در واقع این روش، ظرفیت شبكه را محدود می‌كند. راه‌حل تقسیم منطقه به سلول‌های مجزا با آنتن‌ها و مركز كنترل‌ مستقلی است كه با ایجاد مجموعه‌ای از شش‌ضلعی‌های نامرئی به‌هم پیوسته كل منطقه را پوشش داده و تمام تماس‌ها و ارتباطات محدوده خود را مدیریت می‌كنند. به این ترتیب می‌توان تماس‌های همزمان بسیار بیشتری برقرار كرد، چراكه همه سلول‌ها از یك مجموعه فركانس یكسان و مشابه با سلول‌های دیگر استفاده می‌كنند و تماس مشتركان می‌تواند به‌سادگی بین آنها دست به دست شود. 
همچنین وجود چند شبكه در یك منطقه مشكلی ایجاد نمی‌كند، زیرا با تعریف محدوده‌های فركانسی مشخص برای هر شبكه می‌توان بدون ایجاد اختلال در شبكه‌های دیگر اقدام به برقراری تماس كرد. هرچه تعداد این سلول‌ها در شبكه بیشتر باشد قابلیت برقراری تماس‌های همزمان بیشتر می‌شود: به همین دلیل در مناطق شهری بزرگ تعداد زیادی از این آنتن‌ها در فواصل نزدیك به هم دیده می‌شوند، ولی در جاده‌های بین‌شهری ممكن است در فواصل بسیار طولانی از هم آنها را ببینید.