13 دقیقه پایانی بازی هوفن‌هایم - بایرن مونیخ، شعری سراسر عاطفه و احساس برای دنیای حرفه‌ای فوتبال بود. آبی‌ زلال كه رگه‌های خشونت و نژادپرستی را از بدنه فوتبال شست. بازی در دقیقه 77 به دلیل بنرها و شعارهای توهین‌آمیز هواداران بایرن خطاب به مالك تیم میزبان، تعطیل شد؛ اما دو تیم در بازگشت به زمین، حساب خود را از هولیگانیزم ورزشی جدا كردند. بازی تمرینی و پاسكاری بازیكنان دو تیم، درس كامل ادب بود. در كشوری كه قهرمانی در جام‌جهانی و یورو و همه افتخارات را دارد؛ اما نمی‌خواهد انسانیت را پیش پای فوتبال قربانی كند.
رومنیگه رئیس هیات‌مدیره باشگاه بایرن مونیخ از همه عذرخواهی كرد و اتفاقات آن گوشه كوچك از ورزشگاه را مایه شرمندگی فوتبال خواند و خوشحال بود كه تمام تماشاگران ورزشگاه به احترام فوتبال به‌پاخاستند و برای انسانیت دست زدند.فوتبالی این گونه، آبی است روی آتش دنیای پر از جنگ و بی‌رحمی امروز... چقدر جهان‌بینی بعضی آدم‌‌های ما در فوتبال ایران با آدم‌هایی كه فضای شنبه‌شب ورزشگاه راین‌نكر آره‌نا را می‌سازند، متفاوت است و چقدر مقایسه این دو جهان‌بینی، آزاردهنده. آنها كه برای رسیدن به جام و موفقیت، حاضر به قربانی كردن همه هستند، دسیسه می‌چینند و از انگ زدن و برچسب‌های زشت به احدی هراس ندارند، اگر از این فوتبال بروند، در جایی مثل بوندس‌لیگا، دقیقا چه‌كاره‌اند؟ كاش بدانیم فوتبال آنقدر قدرت دارد كه عناصر جامعه را همچون مولكول‌های آب كنار هم قرار دهد؛ اما متاسفیم كه قدرت معكوس آن را به كار می‌بریم تا مولكول‌های آب را تجزیه كنیم و همه را از كنار فوتبال برانیم.