حسین دهلوی از شاعران بنام دهه هفتادی است. كارشناسی ارشد خود را در رشته زبان و ادبیات فارسی دریافت كرده و دو مجموعه غزل به‌نام‌های «مجنون در تهران» از انتشارات سپیده باوران و «آشفتگی» توسط نشر نزدیك‌تر منتشر شده است. آشفتگی دهلوی توانست در سال گذشته برنده جایزه ادبی قیصر امین‌پور شود. «دلتنگی چندم» نیز نام آخرین كتاب اوست كه برداشت آزادی از مشی شهید مدافع حرم، مصطفی صدرزاده است. حسین دهلوی برای این بخش از با كاتبانِ قفسه، دو كتاب معرفی كرده است: 
من از سال‌های دانشجویی، شاعری را می‌شناختم كه نظم و نثرش دوست‌داشتنی بود، درست مثل خودش؛ شاعری كه هر چند روز یك‌بار به وبلاگش سر می‌زدم مگر چیز تازه‌ای نوشته باشد. با برخی سطور می‌خندیدم و با برخی بغض می‌كردم. گذشت و گذشت تا این‌كه خبر چاپ اولین كتاب این شاعر و نویسنده به گوشم رسید. همان روز اول پخش كتاب، سراغ كتابفروشی سوره مهر در انقلاب رفتم. بی‌اغراق می‌توانم بگویم اولین جلد از كتاب «گچ‌پژ»، نوشته محسن رضوانی را من خریدم (چون دوست كتابفروش، بی‌خبر از چاپ كتاب بود و رفت داخل انبار را گشت و سلفن كتاب را باز كرد...). عصفوریه‌های محسن رضوانی كه تحت عنوان گچ‌پژ توسط نشر سوره‌مهر به زینت چاپ آراسته شده، سرشار از نامه‌ها و مكاتبات شاعرپیشه‌ای‌ست با معشوقی كه او را «شازده» می‌خواند. كتابی كه به سیاق متون قجری نوشته شده و انصافا خوب از آب درآمده و آینه تمام‌نمای قلب روشن محسن است. كتاب 102 صفحه دارد. پشت جلد آن نوشته: «ریخت و قیافه مثل شعر است شازده! زورچپانی صنایع ادبی و به رخ‌كشی ارائه‌های لفظی، گند می‌زند به شعر. راستی! حال غزل ما چطور است؟»
كتاب بعدی كه در نوع نثر با كتاب گچ‌پژ بیگانه نیست، اثری درخور و فاخر از نویسنده‌ای كه پس از خواندن یكی از آثارش، در فهرست نویسندگان مورد علاقه‌ام قرار گرفت، محمدرضا شرفی‌خبوشان است. رمان «بی‌كتابی» او كه بی‌اغراق اثری ا‌ست موفق، به همت نشر شهرستان ادب به چاپ رسیده. داستان این كتاب، روایت عتیقه‌بازی‌ست كه به دنبال كش‌و‌قوس حروف كتابت شده بر كاغذهایی قدیمی‌ است و شیفته نسخ خطی و كتب كهن. كسی كه حاضر است جان خود را به خطر بیندازد اما از فلان نسخه خطی بهمان كتاب نگذرد. متن كتاب كمی سخت‌خوان‌تر از كتاب رضوانی است و شاید كمی بیشتر طول بكشد تا مخاطب با آن انس بگیرد و حظ فراوان ببرد. داستان پرفراز و نشیبی كه انتهایش چون ابتدایش عالی ا‌ست، تحت عنوان «بی‌كتابی» در 260 صفحه و توسط انتشارات شهرستان ادب منتشر شده ‌است.