امارات عربی  متحده همسایه ایران و سوابق تاریخی و فرهنگی بین مردم دو کشور طولانی است، هر دو کشور عضو سازمان همکاری‌های اسلامی و اوپک هستند و مراودات تجاری و داد و ستد بسیاری میان دو کشور وجود دارد. شاید اماراتی‌ها شریک سوم تجاری ایران محسوب می‌شوند، این ظرفیت موقعیت استثنایی به امارات می‌دهد که روابطش با ایران را مخدوش نکند و از دست ندهد.
 در حقیقت آنچه باعث قطع یا کاهش روابط میان ایران و امارات شد مساله مربوط به سیاست‌های عربستان بود. امارات در مقطعی به عنوان اظهار همدلی و همراهی با عربستان که سفارت خود را در تهران تعطیل کرد این کشور نیز سطح روابطش با ایران را کاهش داد و در حد بسیار کم باقی نگه داشت. از سوی دیگر امارات تحت تأثیر اقدامات عربستان در به راه انداختن جنگ یمن وارد این جنگ شد و بخشی از جنگ و هزینه‌های آن را متقبل شد؛ البته هر دو کشور در یمن گرفتار شدند اما در عین حال امارات زودتر متوجه مشکلات و بحران‌های ادامه حضورش در یمن شد و در تلاش است به سیاست روشن‌تر و احیاناً مستقل‌تری از عربستان دست یابد، زیرا طی حدود شش سالی که از بحران یمن می‌گذرد غیر از خسارتی که به جایگاه، موقعیت و اعتبار بین‌المللی و همچنین حیثیت سیاسی و اجتماعی امارات وارد شد دستاورد دیگری نداشت. حال شاید این زمینه فراهم شود تا این کشور به سیاست واقع بینانه‌تری دست یابد.
 نکته دیگر بیماری کروناست، چرا که همه کشورها درگیر این بحران شده و این ویروس آنها را تحت تأثیر قرار داده است، این موضوع هم کشورها و ملت‌ها را به سمت همکاری و همبستگی برای مبارزه با کرونا سوق داده و هم به بازسازی و بهبود روابط دو کشور کمک کرده است.
نکته دیگر این که همه کشورهای متحد آمریکا یا کشورهایی که در مدار آمریکا زندگی می‌کنند از سیاست‌ها و راهبرد‌های آمریکا دچار یاس و ناامیدی شده‌اند، البته شاید ارتباط امارات با آمریکا کمتر از عربستان باشد چرا که این کشور با اروپاییان و شرق آسیا ارتباط بیشتری دارد و در هر صورت فضای عمومی که ناشی از ناکارآمدی آمریکا و شکست پی در پی این کشور در منطقه شاهد هستیم طبعاً برای مجموعه‌ای از حاکمان کشورهای منطقه که تعقلی به خرج می‌دهند به این نتیجه رسانده که اتکا به آمریکا به نفع مصالح و منافع ملی آنها نخواهد بود، لذا هرچه زودتر باید از قطاری که رو به نابودی منطقه پیش می‌رود
پیاده شوند.