مکث بر خرق عادت به جای تقلید
رضا بیهقی منتقد
بعد از موفقیت اولیه “ماه عسل” که چند سال متوالی قبل از افطار از تلویزیون پخش می‌شد طبق روال و رسم در سینما و تلویزیون ما خیلی از کارگردانان و تهیه‌کنندگان رفتند سراغ الگوبرداری و تقلید از این برنامه و با اتکا به الگوهای امتحان پس داده ماه‌عسل، برنامه تولید کردند. ساختاری که به ملودرام‌های پرسوز و گداز هندی‌طور شباهت زیادی داشت و برای همین در فصول انتهایی، گرفتار نوعی تکرار هم شده بود. در این قبیل برنامه‌ها، مهمانان یا بیماران لاعلاجلی بودند یا اعتیاد و بی‌بند و باری زندگیشان را نابود کرده بود یا پدر جفاکاری بودند که فرزندانش را رها کرده بودند و حالا نادم و پریشان جلوی مجری می‌نشستند و طلب بخشش می‌کردند. در ماه رمضان امسال شبکه دوی تلویزیون در یک خرق عادت سراغ این تیپ برنامه‌سازی نرفته و کوشیده در ساختاری کاملا ضدکلیشه‌ها برنامه “مکث” را در ساعات پیش از افطار روی آنتن بفرستد. برنامه مکث آگاهانه از اغراق و گل‌درشت نشان دادن بدبختی‌های مردم پرهیز کرده و البته با نشان دادن سختی‌ها، روحیه امید و میل به زندگی را پیش چشم مخاطب قرار داده است. پرستار بارداری که در آستانه به دنیا آمدن فرزندش در بخش کرونایی مشغول به کار است با امید و هیجان از به دنیا آمدن فرزندش صحبت می‌کند و روحیه امید را در مردم زنده می‌کند یا رزمنده‌ای که دو روز خودش را در میان گل و لای اطراف دریاچه ماهی برای دوری از اسیر شدن مخفی کرده بود با اشاره به این‌که دوران اسارت را با قدرت ایمان تحمل کرده، این امید را در دل مخاطب زنده نگه می‌دارد که زندگی زیباست و ادامه دارد.
