نگاه من به شبکه 4 و پیشنهادهایم برای آن به این قرار است:
مدیران، گاه نگران آن هستند که رقبا برایشان مشکل درست کنند،‌ به‌همین خاطر سعی می‌کنند افرادی را در برنامه‌ها داشته باشند که حرف غیرعادی نزنند. به زبان ساده یعنی نقد نکنند تا به جایی برنخورد. مثلا یک عمر ابن سینا را ستوده‌ایم، پس کسی به‌برنامه بیاید که او هم ستایش کند. این در حالی است که مردم دنبال حرف و سبک نو هستند. تکرار، حسنی ندارد. مردم بعضی حرف‌ها را در مسجد، صداوسیما و... می‌شنوند و برایشان تکراری می‌شود.  این مسأله شبکه‌ها را از رونق می‌اندازد.
ما در دین شناسی هنوز حرف تازه‌ای از شبکه چهار نشنیده‌ایم. صداوسیما باید درباره دین‌شناسی که اساس نظام ماست، کاری بکند. متاسفانه رقابت در نظریه‌پردازی دین‌شناسی، اخلاق و فلسفه ایجاد نشده است، اما همه از مسابقات فوتبال خبر دارند!  
یکی از هنرهای صداوسیما در نظام اسلامی، مرجع‌سازی است؛ یعنی شخصیت‌هایی را معرفی کند که مردم به او رو کنند. جوانان‌مان، بازیگران و ورزشکاران را می‌شناسند. کسانی که به جای خود همه محترم هستند و متاسفانه بسیاری از آنها در این کشور هنوز به جایگاهی که باید نرسیده‌اند. پس نباید از سهم آنها کاسته شود، اما باید به دیگر حوزه‌های مهم هم بپردازیم. از چند جوان بپرسید در دین‌‎شناسی چه کسی نظر خاصی دارد؟ نمی‌توانند یک نفر را نام ببرند.
باید حرف روز زد و از مشکلات مردم گفت. همچنین حرف‌های تازه از دین، نبوت، قرآن، امامت و ولایت فقیه گفته شود. ما به مردم از ولایت فقیه چه گفته‌ایم؟ باید نظریه‌های قابل ارائه در سطح جهان در این شبکه مطرح شود.