اسکندر مقدونی پس از آن که دنیا را تصرف کرد، تصمیم گرفت آب حیات را به دست آورد و عمر جاودانی پیدا کند. پس با سپاهیانش به سمت ظلمات حرکت کرد و پس از هفده روز به دهانه غار ظلمات رسید. از آنجا که غار ظلمات بسیار تاریک بود اسب‌ها ترسیدند که وارد غار شوند و اسکندر هرچه کرد نتوانست آنها را به درون غار راهی کند. در این هنگام پدر اسکندر که او را در صندوقی گذاشته و با خود آورده بودند سرش را از صندوق بیرون آورد و گفت: ای پسر، هزار بار گفتم هرگاه زیردستان فرامین را نپذیرفتند با استفاده از بسته‌های سیاستی حمایتی ـ ترغیبی آنها را به اجرای فرامین ترغیب نما. وی افزود: مادیان‌ها را جلو بینداز، سایر اسب‌ها در پی آنها می‌روند. اسکندر گفت: خود مادیان‌ها را چگونه راهی کنم؟ پدر مدتی اندیشید و چون به نتیجه‌ای نرسید سرش را داخل صندوق برد و بار دیگر خوابید. اسکندر سپاهیان را بر در غار گذاشت و خود و غلامش پیاده داخل غار رفتند و آب حیات را پیدا کردند و مشکی را که همراه داشتند پر کردند. وقتی بیرون غار رسیدند متوجه شدند در اثر اختلاف زمان در غار ظلمات و جهان بیرون، یک‌ ساعتی که آنها در غار بوده‌اند پنجاه سال طول کشیده و همراهان وی جملگی مرده و پوسیده‌اند. اسکندر مشک را به درختی آویزان کرد و به غلام خود دستور داد مراقب باشد تا ساعتی استراحت کند. وقتی اسکندر به خواب رفت، غلام نیز خوابید و وقتی بیدار شد دید آب آن از داخل سوراخ ریزی که در مشک بوده رفته و تنها چند قطره ته مشک مانده است. غلام چند قطره باقیمانده را خورد و بار دیگر خوابید. اسکندر وقتی بیدار شد مشاهده کرد مشک سوراخ شده و آب از دست رفته است. پس شمشیر کشید و سر از تن غلام جدا کرد، اما از آنجا که غلام آب حیات خورده بود بدون سر به زندگی خود ادامه داد و تا امروز نیز ادامه داده است. اسکندر نیز چون از تاریکی می‌ترسید نتوانست دوباره به درون غار برود و به آب حیات دست نیافت و در وقت مقرر جان به جان‌آفرین تسلیم و دنیا را از دست خود خلاص کرد.