نیمه‌های ماه رحمت و احسان که می‌رسد سفره‌های افطار و رحمت و مهربانی ساده‌تر می‌شود، بوی عید می‌آید اما از جنس کرامت و کرم و مهربانی؛ نیمه ماه رحمت میلاد کریم آل‌طاها‌(ع)‌ فرامی‌رسد و رسوم قدیمی در محله‌های شهر جان می‌گیرند؛ عده‌ای بانی می‌شوند و هزینه نان یک روز نانوایی را می‌دهند تا نیازمندان نان رایگان به منزل ببرند، عده‌ا‌‌ی بسته‌های کمک به نیازمندان آماده می‌کنند و به محتاجان می‌رسانند و خلاصه شهر پرمی‌شود از عطر کرامت و مهربانی بی‌منت و آزار، ولی‌ این روزها که عطر مهربانی و همدلی و هم‌نمک و هم‌سفره‌شدن در تمام میهن اسلامی گسترده است کرامت‌های بیشتری بروز و ظهور می‌کنند اما همچنان عده بسیاری توفیق کرامت کردن را ندارند شاید معنای کریم و کرامت را نمی‌دانند، اما باورش سخت است که بدانی و نتوانی، بشناسی و بی‌تفاوت باشی.
دم از کریم اهل بیت علیهم السلام زدن فقط نباید به یک شب در نیمه ماه رمضان خلاصه شود.
رمضان امسال، کارگران بسیاری به علت ویروسی با نام غریب کرونا، غربت و سختی بیشتری را تحمل می‌کنند و شاید خانواده‌های بسیاری  خجالت‌زده فرزندان روزه‌دار خود باشند و با سختی روزگار می‌گذرانند و روا نبود که بی‌تفاوت باشی.... ادا در نیاوردن هنر بزرگی است که کمتر کسی می‌تواند اجرایش کند و خوشا به حال آنان‌که صدقات و مهربانی‌های خود را با منت و آزار باطل نمی‌کنند و کریمانه کرامت کردن کار ساده و روزمره‌شان شده است .کرامت یعنی  مهربانی در ماه رمضان را به شب میلاد امام حسن (ع) خلاصه نکنی، بی‌نانی را نان دهی، بی‌لباسی را لباس بپوشانی، بی‌غذایی را غذا دهی، بی‌‌‌‌‌یاوری را یاری رسانی، بی‌نوایی را نوا دهی و بی‌خانه‌ای را خانه؛ آن گاه تو‌ را کریم می‌داند، آن که کریم است و رحیم و صفات خویش را به تو‌عطا کرده است ... با کریمان کارها دشوار نیست.