مبارزه با كار كودكان
مجتبی احمدی تهیه‌كننده شكلات تلخ درباره شكل‌گیری ایده تولید این برنامه به جام‌جم می‌گوید: ایده برنامه شكلات تلخ در اتاق‌فكری با حضور مدیر گروه اجتماعی شبكه‌پنج و برخی از دوستان سازمان بهزیستی طراحی شد. می‌خواهیم برنامه‌ای با نگاه تحلیلی و چالشی به آسیب‌های اجتماعی و ناهنجاری‌هایی كه گاه هر یك از اعضای جامعه آن را می‌بینند ولی از كنارش به‌سادگی گذر می‌كنند، داشته باشیم. قاعدتا هر چالشی در جامعه یك متولی دارد؛ معمولا متولیان براساس یكسری كمبودها نمی‌توانند به ایده‌آل‌های یك جامعه دست پیدا كنند. با شكلات تلخ به دنبال این هستیم كه به این موضوع‌ها بپردازیم. كوكان كار یكی از این آسیب‌هاست كه به مناسبت روز مبارزه با كار كودكان برنامه را روی آنتن می‌بریم.
بی‌تعارف + مطالبه‌گر
به گفته احمدی برنامه ساختاری مستند‌گونه دارد و گروه او تلاش دارند بی‌تعارف‌‌تر از همیشه موضوع‌ها را بررسی كنند. او بیان می‌كند: در برنامه، اول سراغ كودكان زباله‌گرد رفتیم. به طور كلی فصل اول درباره كودكان كار است، موضوع بعدی طلاق است و به این ترتیب جلو می‌رویم. هنوز مشخص نیست، هر فصل چند قسمت دارد و باید ببینیم یك موضوع چقدر به ما سوژه و جای كار می‌دهد. از آنجایی كه فضا مستند است، به هر موضوعی كه می‌پردازیم یك مطالبه را هم مطرح می‌كنیم. مثلا در بحث كودكان كار سراغ دوستان در بهزیستی رفتیم كه همراه بودند. سراغ دوستان در شهرداری، مسؤولان دولتی و... هم رفتیم. می‌خواهیم ببینیم چه كارهایی صورت گرفته و چه كارهایی باید انجام می‌شده و نشده است. در نهایت به مشاركت اجتماعی هم می‌پردازیم چون در هر اتفاق اجتماعی، مردم نیز نقش دارند.
چالش راه نمی‌اندازیم
تهیه‌كننده شكلات تلخ درباره ساختار برنامه می‌گوید: هر قسمت از برنامه به خاطر مستند بودن، ساختار منعطفی دارد. برنامه استودیویی نیست و ریتم تندی دارد. برای نمونه در قسمت اول با چند كودك كار حرف می‌زنیم كه مشكلاتی نظیر اعتیاد، طلاق و مهاجرت را در زندگی‌شان داشته‌اند. به‌طور كلی گزارش شهری، مصاحبه با كودكان كار و گفت‌وگو با روانشناسان، جامعه‌شناسان و...،  از جمله بخش‌های هر برنامه است. چالش راه نمی‌اندازیم بلكه، چالش اصلی برنامه موضوع است ولی ما نگاه تحلیلی داریم و در پایان هم قضاوت را به مردم می‌دهیم. در واقع با انداختن مسؤولیت گردن این و آن، چالش ایجاد نمی‌كنیم. امیدوارم در این زمینه موفق‌باشیم.
قصه‌های واقعی
از احمدی درباره چالش نمایش تصویر كودكان كار در برنامه می‌پرسیم و او پاسخ می‌دهد: نمایش كودكان كار ممنوع است؛ برای همین وقتی با كودكان كار صحبت كردیم، تا جایی كه امكان دارد صورتشان را نشان نمی‎دهیم. همچنین گروه تحقیق و نگارش با كودكان كار و خیابان گفت‌وگو كرده‌اند و قصه زندگی آنها جمع‌آوری شده است. گاهی یك بازیگر كودك را می‌آوریم تا قصه زندگی آنها را برای مخاطبان بخواند.
یزدانی می‌خواند
تیتراژ این برنامه را رضا یزدانی خوانده و نام این قطعه حرف آخر است .همچنین در هر قسمت كارشناسان و مسؤولانی حضور دارند كه احمدی درباره‌شان می‌گوید: در دو قسمت اول برنامه گفت‌وگوهایی با دكتر مسعودی‌فرید، معاون اجتماعی سازمان بهزیستی پخش می‌شود. با مهدیه اخگری، مددكار اجتماعی هم صحبت كردیم. متناسب با موضوع‌ها با دكتر جوادی‌یگانه، معاون سازمان فرهگی هنری شهرداری؛ دكتر سعید آرام، رئیس بهزیستی شهرستان تهران؛ دكتر طیبه سیاوشی، نماینده سابقه مجلس و... گپ و گفت مفصل داشتیم.


چرا شكلات تلخ؟
تهیه‌كننده برنامه: برای انتخاب اسم برنامه، بحث‌های زیادی داشتیم تا به شكلات تلخ رسیدیم. این عنوان تناقضی درون خود دارد كه مدنظر ما هم هست. شكلات، شیرینی را به یاد مخاطب می‌اندازد اما كلمه تلخ در كنار آن می‌نشیند و تصورات را تغییر می‌دهد. از سوی دیگر شكلات تلخ مفید است و می‌شود به آن نگاه دارویی داشت. این برنامه هم گرچه موضوع تلخی دارد و از آسیب‌ها می‌گوید، اما در نهایت صحبت از این آسیب‌ها و تحلیل دلایل آن به نفع جامعه است و باعث جلوگیری از آنها می‌شود و در كنار این نگاه امیدوارانه و روشنی در پایان هر قسمت برنامه وجود دارد. مثلا در بحث كودكان كار به دنبال راهكار هستیم و با بهزیستی درباره توانمندی خانواده صحبت كردیم.