در روزگار شروانشاهیان، مرد بقالی زندگی می‌کرد که
- طبیعتا - از طریق بقالی با سختی، روزی خود و خانواده‌اش را تأمین می‌نمود. روزی در پایان سال مأمور مالیات به وی مراجعه کرد و برای درآمد سالانه او هزار سکه مالیات در نظر گرفت. مرد بقال گفت: ای مأمور مالیات، تمام سرمایه و دارایی من هزار سکه طلا نیست، چگونه هزار سکه مالیات برای درآمد من محاسبه کرده‌ای؟ مأمور مالیات گفت: من مأمورم و معذور. اگر شکایتی داری به دایره مالیاتی جاقرق مرکز مراجعه کن. فردای آن‌روز مرد بقال به دایره مالیاتی جاقرق مرکز مراجعه کرد و از زیادی مالیات بر درآمد خود شکایت کرد. رئیس دایره مالیاتی جاقرق مرکز گفت: ما مأموریم و معذور. اگر شکایتی داره به اداره مالیاتی جاقرق مراجعه کن. مرد بقال به اداره مالیاتی جاقرق و از آنجا به اداره کل مالیاتی بخش و از آنجا به ستاد اجرایی اخذ مالیات و از آنجا به حوزه وزارتی وزارت امور دارایی و مالیاتی مراجعه کرد. وزیر مالیات پس از شنیدن سخنان مرد بقال گفت: مردک، مملکت در شرایط تحریم است و درآمدهای نفتی به صفر رسیده است و پاندمی جهان را در نوردیده است، ابربدهکاران بانکی و مالیاتی که زیر بار نمی‌روند هیچ، تو هم با نیم‌متر ریش خجالت نمی‌کشی می‌خواهی مالیات ندهی و به خزانه مملکت دستبرد بزنی؟ مرد بقال بدون آن‌که چیزی بگوید بازگشت تا از اتاق خارج شود. وزیر مالیات گفت: چطور شد؟ مرد بقال گفت: الان متوجه شدم. مأموران شما نیز همچون شما محاسبه کرده‌اند. وزیر مالیات گفت: چی‌چی را؟ مرد بقال گفت: شما دو و نیم سانت ریش مرا نیم متر دیدید و ایشان نیز چندرغاز درآمد مرا لابد ده‌هزار سکه دیدند که هزار سکه مالیات به آن بستند. وزیر که از حاضرجوانی مرد بقال خوشش آمده بود با او مهربان شد و به او بیست درصد تخفیف مالیاتی داد و مرد بقال از آنجا که هشتصد سکه با هزار سکه فرقی به‌حالش نمی‌کرد، ورشکست شد و مغازه را فروخت و مالیاتش را داد و با تتمه‌اش یک شتر قسطی خرید و از آن‌پس به‌عنوان پیک شتری با سختی بیشتر روزی خود و خانواده‌اش را تأمین نمود.