آن روز در شرکت نشسته بودیم که مردی کت و شلواری آمد با یک مامور کلانتری و به علت بدهی شرکت، در آنجا را پلمب کرد و رفت. ساعت حدود ده صبح بود. زنگ زدم به مدیر شرکت. خیلی راحت گفت: یه شماره کارت بده حقوق این برج رو بدم ... برای جواب بعد خبرت می‌کنم . شکستم. ویران و سرگردان تا ساعت معمول و متداول که هر روز خانه می‌رفتم در خیابان‌ها چرخیدم و رفتم خانه. تازه دخترم به دنیا آمده بود و استرس مطلع شدن همسرم برایش سم بود. چند هفته دقیق هفت صبح بیدار می‌شدم و تا عصر ساعت چهار توی پارک ایرانشهر می‌چرخیدم و بعد می‌رفتم خانه. حقوق مرحمتی کم‌کم ته می‌کشید و دلشوره روز به روز ورم می‌کرد توی دلم. حدود سه بعد از ظهر بود که همسرم زنگ زد  و گفت برای دخترمان پوشک بخرم. پول یک بسته پوشک توی حسابم نبود. زنگ زدم به حسین و گفتم ماشین‌ات را دو ساعت نیاز دارم. پیاده رفتم تا دفترش و پرایدش را گرفتم. 18 هزار تومان مسافرکشی کردم. 5000 تومانش را بنزین زدم و 11 هزارتومانش را پوشک خریدم و دوباره پیاده رفتم خانه. دروغ چرا؟ خیلی سخت گذشت. در مسیر چندباری بغضم ترکید و آرزوی مرگ کردم. خبر عمران روشنی مقدم کارگری که پریروز خودش را حلق آویز کرد، می‌خوانم. خبرها می‌گویند از اردیبهشت حقوق نگرفته. خبرها نمی‌گویند، اما ناگفته پیداست نمی‌شود  حقوق نگرفته باشی و جایی بدهکار نباشی. نمی‌شود از کسی دستی نگرفته باشی . نمی‌شود از جلوی سوپرمارکت و بقالی و قصابی رد نشوی و آه نکشی. می‌گویند آنزیم دستور به خودکشی توی مغز که ترشح می‌شود باید ده دقیقه خودت را مدیریت کنی. عمرش همین قدر است. بگذرانی‌اش تا مدتی بیمه‌ای.  من به این فکر می‌کنم، همه آن مدتی که عمران رفته دفتر امورمالی، همه آن مدتی که از لوله بغل چاه بالا رفته، آن لحظه‌هایی که گره می‌زده، همه این دقایق بیشتر از ده دقیقه طول کشیده، ولی انگار عمران تصمیمش را گرفته بود و آنزیم آن‌قدری زور داشته که همه این دقایق توی سرش وول می‌خورده. آقایان مدیرعامل و مسؤول و مدیر ... عمران که رفت. حواستان به عمران‌های دیگر و آل‌شان باشد.گاهی خیلی زود دیر می‌شود .