امام خمینی سی ام شهریور 1367 در پیامی خطاب به هنرمندان و خانواده شهدا به تجلیل از هنر و هنرمندان متعهد پرداختند. ایشان با برشمردن ابعاد هنر اصیل به تقدیر از هنرمندانی پرداختند که هنرشان را در راه مبارزه با استکبار و دشمنان اسلام به کار بستند و خود در جبهه نبرد حق علیه باطل به فیض شهادت نائل آمدند.
جالب است این اولین پیام یا نامه امام پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ است. بسیاری از کارشناسان معتقدند امضای قطعنامه در تاریخ انقلاب اسلامی اتفاقی بسیار مهم و تعیین‌کننده است و تاریخ انقلاب به دو برهه قبل و بعد امضای قطعنامه تقسیم می‌شود. اگر به این تقسیم‌بندی قائل باشیم، باید گفت در اولین خطابه امام در آغاز برهه دوم انقلاب اسلامی، روی صحبت به هنرمندان است! این اتفاق جزئی و کمتر دیده شده تاریخی شاید در ظاهر امر ساده و اتفاقی به نظر بیاید اما بسیار حائز اهمیت است و پیام‌های بسیاری در آن نهفته است.
تعابیر امام در این پیام تا سال‌ها برای هنرمندان خط مشی کار در عرصه‌های مختلف را تبیین و آینده هنر انقلاب اسلامی را روشن کرد.
در بخشی از این پیام آمده‌است:
خون پاک صدها هنرمند فرزانه در جبهه‌‏هاى عشق و شهادت و شرف و عزت سرمایه زوال‌ناپذیر آن گونه هنرى است که باید، به تناسب عظمت و زیبایى انقلاب اسلامى، همیشه مشام جان زیبا پسندِ طالبانِ جمال حق را معطر کند. تنها هنرى مورد قبول قرآن است که صیقل‌دهنده اسلام ناب محمدی(ص) اسلام ائمه هدى- علیهم السلام- اسلام فقراى دردمند، اسلام پابرهنگان، اسلام تازیانه‌خوردگانِ تاریخِ تلخ و شرم‌‏آور محرومیت‌ها باشد. هنرى زیبا و پاک است که کوبنده سرمایه‌دارى مدرن و کمونیسم خون ‏آشام و نابودکننده اسلام رفاه و تجمل، اسلام التقاط، اسلام سازش و فرومایگى، اسلام مرفهین بى ‏درد، و در یک کلمه «اسلام آمریکایى» باشد. هنر در مدرسه عشق نشان‌دهنده نقاط کور و مبهم معضلات اجتماعى، اقتصادى، سیاسى، نظامى است. هنر در عرفان اسلامى ترسیمِ روشن عدالت و شرافت و انصاف و تجسم تلخکامى گرسنگانِ مغضوبِ قدرت و پول است. هنر در جایگاه واقعى خود تصویر زالوصفتانى است که از مکیدن خون فرهنگ اصیل اسلامى، فرهنگ عدالت و صفا، لذت مى‏ برند. تنها به هنرى باید پرداخت که راه ستیز با جهانخواران شرق و غرب و در رأس آنان آمریکا و شوروى را بیاموزد.