«مادرم تحصیلکرده دانشکده هنرهای دراماتیک بود. خاطرم هست مجسمه‌های اطراف حوض تئاترشهر در کنار پارک دانشجو برایم در کودکی بسیار جذاب بود. چهار پنج سال بیشتر نداشتم.
وقتی با مادر به اینجا می‌آمدیم دور تا دور پارک دانشجو نرده‌های سبزرنگ داشت. هنوز هم اگر از سمت خیابان استاد شهریار بعد از سفارت ارمنستان وارد پارک شوید یک درگاهی با زنجیر می‌بینید.
آن زمان یکی از درهای ورودی تئاترشهر آنجا بود. ما از سمت در خیابان ولی‌عصر وارد و از آنجا خارج می‌شدیم. نگهبانان پارک لباس‌های سرمه‌ای و کلاه‌های خاصی داشتند که فکر می‌کردم ارتشی هستند.
درست بود که مردم برای تفریح و تفرج وارد این محدوده می‌شدند اما مانند امروز بی‌حساب و کتاب نبود که همه نوع آدمی از معتاد و بزهکار و دستفروش و... در کنار مردم عادی در پارک‌باشند.
اینها سخنان پیمان شیخی، نویسنده کتاب تماشاخونه‌های طهرون درباره خاطرات کودکی‌اش از تئاترشهر است.
شیخی می‌گوید: زمانی تماشاخانه اصلی تئاترشهر تنها تماشاخانه این مجموعه برای حضور 579نفر بود و رادیو و تلویزیون پیش از انقلاب به دلیل کمبود استودیو برخی برنامه‌های خود را در این مکان ضبط می‌کرد. برخی خوانندگان موسیقی پاپ هم از طریق این برنامه‌ها معرفی شدند. آر بی‌آوانسیان سال54 تماشاخانه چهارسو را با ظرفیت 120تماشاگر ساخت. سالن قشقایی هم در فضای زیر تئاترشهر در سال59 ساخته و به یاد شهید حسین قشقایی از نویسندگان تئاتر به اسم او نامگذاری شد.