اما شاید یكی از جالب‌ترین بخش‌های این كتاب را باید مربوط به توصیفات او از سفرش به تهران دانست. تهرانی كه در زمان صفویان هنوز به عنوان پایتخت انتخاب نشده بود و حال و هوای متفاوتی از وضعیت امروزش كرد: «تهران شهر بزرگی است كه از قزوین وسیع‌تر است، ولی عده كمی در آن ساكن هستند. تمام این شهر از باغ‌های بزرگی پوشیده شده و همه رقم میوه در آنها یافت می‌شود، منتهی به علت گرمی هوا صبح خیلی زود باید آنها را بچینند و برای فروش به اطراف بفرستند. این‌شهر بر سر راه فیروزكوه واقع شده و خیابان‌های آن از نهرهایی كه تعداد آنها فوق‌العاده زیاد است سیراب می‌شود و همین نهرهای پهن و باریك و كوتاه و طویل برای آبیاری باغات نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. خیابان‌ها پر از درخت چنار است كه همه پربرگ و قطور و زیبا هستند. تنه این درختان به اندازه‌ای قطور است كه اگر دو مرد دست به دست یكدیگر بدهند، باز هم نمی‌توانند یكی از آنان را در بغل بگیرند و من باید واقعا تهران را شهر چنار بنامم، از این گذشته، عمارت یا چیز زیبای دیگری در این شهر نیست.»