هر سه سبک اجتنابی، مقاوم و آشفته در زیرمجموعه وابستگی ناایمن قرار می‌گیرند. یک مطالعه جدید نشان می‌دهد فقط بیش از نیمی از کودکان دلبستگی ایمن دارند. در این متاآنالیز جدید میزان رواج هر یک از سبک‌های دلبستگی در سراسر جهان بررسی شده است. در یافته‌های این پژوهش سراسری، بیش از نیمی از کودکان (51.6درصد) دلبستگی ایمن نشان دادند. بااین‌حال دلبستگی ناایمن نیز رایج بود و 23.5درصد دلبستگی آشفته، 14.7درصد اجتنابی و 10.2درصد مقاوم داشتند. در این آمارها تفاوت معناداری بین دلبستگی به مادر یا پدر وجود نداشت. همچنین هیچ‌تاثیری از سن و جنسیت کودکان نیز وجود نداشت. از آنجا که نمی‌توان از کودکان بسیار خردسالی که هنوز صحبت نمی‌کنند به‌سادگی پرسید که در مورد والدین خود چه احساسی دارند، روان‌شناسان تست‌های رفتاری متفاوتی را برای سنجش دلبستگی بین کودکان و والدین‌شان طراحی کرده‌اند. یکی از پرکاربردترین آنها یک روش مشاهده‌ای است که در آن مادر یا پدر با کودک وارد اتاق می‌شوند. در اتاق یک دستیار روان‌شناس حضور دارد. والدین چند کار مختلف مانند خواندن روزنامه انجام می‌دهند. نکته مهم این است که والدین دو بار برای مدت کوتاهی اتاق را ترک می‌کنند و کودک را با غریبه در اتاق تنها می‌گذارند. والدین به‌سرعت برمی‌گردند و روان‌شناس رفتار کودک در زمانی که والدین در اتاق هستند، اتاق را ترک می‌کنند، زمانی که کودک با غریبه تنها می‌ماند و زمانی که والدین برمی‌گردند را تحلیل می‌کند. در مجموع 285 مورد مطالعه با شرکت بیش از 20هزار خانواده در سراسر جهان صورت گرفته است و سپس در یک متاآنالیز، داده‌های تمامی این پژوهش‌ها با یکدیگر ادغام و تجزیه‌وتحلیل شده است. اگرچه مثبت است که سبک دلبستگی ایمن رایج‌ترین است اما این نگران‌کننده است که تقریبا نیمی از کودکان جهان دلبستگی ایمن به والدین خود ندارند. خوشبختانه در پژوهش مذکور علاوه بر آمارها، بینش‌هایی در مورد این‌که چرا کودکان سبک‌های دلبستگی ناایمن دارند نیز ارائه شده است.