«اصفهان» استانی که نامش با هنر و تاریخ و بناهایی که بیانگر قدمت این نقطه از ایران است گره خورده اما گذری به شهرستان‌های اصفهان، نشان می‌دهد بسیاری از بناهای آن در حال تخریب و از بین رفتن است و مسئولان حمایت‌های خود را به برگزاری سمینار، جلسه و حرف‌های بی‌عمل در رابطه با اهمیت حفظ و نگهداری از این یادگاران تاریخ صرف می‌کنند. به عنوان مثال اردستان به خاطر دارا بودن پوشش گیاهی، حیات وحش غنی و قنوات بسیار متعدد در کنار آثار و بناهای تاریخی‌اش، حرف‌های زیادی در رابطه با صنعت گردشگری و به‌خصوص گردشگری اکوتوریسم روستایی دارد اما متأسفانه ظرفیت اقامتگاه‌های بومگردی روستایی در این منطقه، آن‌قدر ضعیف بوده و اقامتگاه‌های بومگردی و هتل‌های سنتی در شهر محدود است که هیچ آورده‌ای ندارد. مسجد جامع اردستان که توسط معمار مشهور، «استاد محمود اصفهانی» ساخته شده یا قنات ۲ طبقه «مون» که می‌توان آن را به‌عنوان یکی از بی‌نظیرترین قنات‌های ایران و جهان معرفی کرد؛ چون تنها قنات دو طبقه در جهان است. همچنین مسجد جامع زواره که براساس اسناد و مدارک تاریخی موجود، اولین مسجد چهار ایوانی ایران است که در دوره سلجوقی ساخته شده که  بخش مهمی از داشته‌های این شهرستان به‌شمار می‌آید که متاسفانه تاکنون به طور شایسته مورد توجه قرار نگرفته است.
   
روستاهای زیبا و خالی
اگر از اصفهان گذر کنیم به مازندرانی که در طول سال میزبان چند میلیون ایرانی است، می‌رسیم. این استان بیش از ۳۶۰۰روستا دارد و طی سال‌های اخیر میل و استقبال گردشگران برای اقامت و بهره‌مندی از جاذبه‌های روستاها افزایش یافته است. با این حال هم‌اکنون فقط ۳۷۰ واحد بومگردی در مازندران فعالیت می‌کند که این میزان پاسخگوی حجم و شمار بالای مسافران وارده به استان نیست.
از سوی دیگر روند شتابان کوچ از روستاها به دلیل نبود شغل و بیکاری جوانان، سبب شده تا بسیاری از روستاهای مازندران در برخی فصول سال خالی از سکنه باشد، در حالی که با توسعه واحدهای بومگردی می‌توان نسبت به مهاجرت معکوس و بازگشت روستاییان به روستاها گام برداشت. به هر حال هنوز اراده‌ای برای شکوفا کردن صنعت گردشگری در ایران وجود ندارد و هر آنچه می‌بینیم و می‌شنویم، حرف‌هایی است که در حد یک وعده باقی می‌ماند و بس.

محمد فتوره | گروه ایران