تجربه حضور در رقابت‌های قهرمانی آسیا برای دختران وزنه‌برداری ایرانی كه دیروز از چین به تهران برگشتند، تجربه تازه‌ای بود. آنها اولین تیم ملی بانوان بودند كه به رقابت‌های قهرمانی بزرگسالان آسیا رفتند. درست مثل تیمی كه سال گذشته در رقابت‌های قهرمانی جوانان آسیا شركت كرد تا اولین باشد. با این حال برای استفاده از واژه «تاریخ‌سازی» كمی زود است.
تاریخ سازی زمانی است كه به مدال دست پیدا كنیم و روی سكوی آسیا و جهان بایستیم. تاریخ سازی زمانی است كه ركورد آسیا یا جهان را بشكنیم؛ آن زمان كه سهمیه المپیك بگیریم و با افتخار از سكوی المپیك بالا برویم. اما فعلا برای «تاریخ‌سازی» كمی زود است. برای تاریخ ساز شدن باید خیلی بیشتر جنگید، خیلی بیشتر سختی كشید و خیلی بیشتر زمین خورد. در واقع مسابقات چین را باید نقطه شروع نامید؛ جایی كه دختران وزنه‌برداری ایران در سه وزن آخر شدند، در سه وزن، نفر یكی مانده به آخر بودند و در یك وزن هم از آخر سوم.
البته از مرداد سال گذشته كه اولین دوره مسابقات قهرمانی كشور در مشهد برگزار شد تا رقابت‌های قهرمانی بزرگسالان آسیا در نینگبوی چین ركوردهای نفرات ملی پوش تا حدودی پیشرفت داشت، اما با وجود این افزایش ركوردها، هنوز هم فاصله بانوان ما با كسب مدال بزرگسالان آسیا زیاد است. در همین مسابقات چین، بهترین وزنه‌بردار ما به لحاظ رتبه، سیده الهام حسینی بود كه در ركورد مجموع، ۳۹ كیلوگرم با نفر سوم وزن خود (دسته ۷۱ كیلوگرم) فاصله داشت. این فاصله در سایر اوزان خیلی بیشتر بود؛ دقیقا بین ۶۱ تا ۸۹ كیلوگرم.
اینها فاصله كنونی ما با مدال برنز آسیاست و برای رسیدن به مدال جهانی یا المپیك، شاید لازم باشد چند ده كیلوی دیگر هم به این فاصله‌ها اضافه كرد. فاصله‌هایی كه برای جبرانش، لازم است به زیر ساخت‌ها توجه كرد، بیشتر هزینه كرد و البته به عمل روز دنیا هم مجهز شد. باید استعدادیابی را جدی تر گرفت. آینده همین فرداست. پس باید از امروز، احترام بیشتری قائل شد برای اهداف و آرزوهای بزرگ این دختران سختكوش و با پرهیز از هرگونه شعار، برای تاریخ‌سازی به آنها كمك كرد.