حدود چهار سال پیش محققان در دانشکده اقتصاد دانشگاه پنسیلوانیا تصمیم گرفتند تکلیف دوراهی علم بهتر است یا ثروت را مشخص کنند. نتیجه با انشاهای سوم دبستان‌مان همخوانی نداشت و قرعه به نام ثروت خورد. برخلاف روحیه سنتی‌پسندمان و کلیشه‌های مسکنی که هرچند وقت یک بار مشتی از آنها را قورت می‌دهیم تا تسکین نرسیدن‌ها باشد و قناعت‌پروری کنیم. پول، همین چرک کف دست بی‌ارزش، تاثیرات زیادی روی عزت‌نفس و احساس خوشبختی دارد.وقتی نقشه استان‌ها، میانگین توزیع ثروت و رابطه آن با منابع طبیعی هر استان را می‌بینم دچار نوعی کش آمدگی عصبی می‌شوم که نمی‌دانم تا کجا قرار است ادامه پیدا کند و تا چه مقطعی کش‌می‌آید.بچه‌های با استعدادی که ترک‌تحصیل می‌کنند تا نان‌آور خانه باشند.آنهایی که به‌دلیل نداشتن وسع مالی ازامکانات عالی تحصیل محروم‌می‌شوند. دخترهای سیستانی که هوش و هنر و ذوق‌شان فدا می‌شود برای نبود امکانات اولیه برای ساختن یک رویای همیشگی در ذهن دختر بچه‌ها؛ خانم معلم یا خانم دکتر!
شاید اگر آن روزها پیش از این به دنیا آمده بودم و مهمان قرن بیست‌و‌یکم نمی‌شدم  یک کلام می‌گفتم علم راه خودش را پیدا می‌کند و به سرمنزل مقصود می‌رسد اما این اختلاف که چه عرض کنم این شکاف‌های امروزی جان آدم را می‌مکد و هنر این چشمه زاینده را خشک می‌کند.آن شیخ حکایات که نقل محافل است و کراماتش از حد و حساب خارج روزی به دهی رسید و در مسجد چنین گفت:در دنیای امروز فقر آتشی است که خوبی‌ها را می‌سوزاند و ثروت پرده‌ای است که بدی‌ها را می‌پوشاند.

​​​​​​​ عارفه مهرابی - اصفهان