«فراموشم مكن». این گل را می‌شناسید؟ اسم فارسی ندارد چون اصالتا ایرانی نیست و ترجمه Forget me not است. از خانواده گل‌گاوزبان است و اتفاقا از این به بعد شروع می‌كند به گلدهی. در مورد نامگذاری‌اش افسانه‌های مختلفی هست. مثلا آلمانی‌ها می‌گویند: «خدا همه گل‌ها را نامگذاری كرد و تنها یك گل كوچك بدون نام باقی ماند و از این بابت شروع كرد به گریه كردن و به خدا گفت «فراموشم مكن» و خدا جواب داد «همین نام تو خواهد بود.»» حالا در این روزهای ابتدایی ماه مبارک رمضان ما هم باید همین ذكر را بگیریم، خدایا فراموشم مكن. سلاحی كه نداریم جز همین محبت اندك. با همین نجات‌مان بده. « إِلَهِی لَمْ یكنْ لِی حَوْلٌ فَأَنْتَقِلَ بِهِ عَنْ مَعْصِیتِك إِلا فِی وَقْتٍ أَیقَظْتَنِی لِمَحَبَّتِك. »خدایا من قدرتی ندارم كه از معصیت بازگردم مگر آن كه تو با محبتت بیدارم گردانی.
[1]مناجات شعبانیه