شرط می‌بندم اگر روزی در گذشته‌ای نزدیک، به فردی عادی می‌گفتید روزی پولی خواهد آمد که نتوان دید یا حتی وجود مادی ندارد، شما را دیوانه فرض می‌کرد. اما اکنون کسی را نمی‌شناسم که به ارزها یا بازی‌ای مانند همستر روی نیاورده باشد. این همستر هم بد چیزی است. گمان کنید کسی بیاید بگوید کافی است تنها چیزی را لمس کنید و پولدار شوید. به‌راستی که مسخره است. حال اما برایم سؤال است که واقعا چرا مردم به این بازی روی آورده‌اند؟ آیا این استقبال به ‌خاطر فقر فرهنگی است یا فقر مالی؟ آخر این همستر جمع‌هایی را گرد هم آورده که دیگر عید‌های هزاران‌ساله هم در آن ناتوان شده‌اند. بعد از سالیان سال، چه کسانی که یادی از من نکردند؛ آنهایی که حتی بودن‌شان را فراموش کرده بودم.به نظرمن، این مشکل ملغمه‌‌ای درهم، یا به‌اصطلاح خودمانی‌تر، کیکی است از مشکلات فرهنگی و اقتصادی.راستش من یکی، دیگر نمی‌خواهم این‌گونه ادامه پیدا کند؛ شایدتصورش سخت باشد، ولی فرض کنید در آینده نزدیک با همسری ازدواج کنید که وجود ندارد، در خانه‌ای زندگی کنید که آن رانمی‌بینید و برای پولی تلاش کنید که نیست و برای به دست آوردنش به تلاش‌کردن نیاز نداشته باشید.

یاسین آقایی - تهران