دوستى با کفار طغیان و افساد نظام دین است که بدترین و خطرناک‌ترین ضرر را براى دین دارد، حتى ضررش از ضرر کفر کفار و شرک مشرکان نیز بیشتر است، زیرا آن کس که کافر و مشرک است، دشمنی‌اش براى دین آشکار است و به سهولت مى‌توان خطرش را از حومه دین دفع نموده و از خطرش بر حذر بود و اما مسلمانى که دعوى صداقت و دوستى با دین مى‌کند و در دل دوستدار دشمنان دین است و قهرا این دوستى اخلاق و سنن کفر را در دلش رخنه داده، چنین کسى و چنین کسانى ندانسته حرمت دین و اهل دین را از بین مى‌برند و خود را به هلاکتى دچار مى‌سازند که دیگر امید حیات و بقایى باقى نمى‌گذارد. و سخن کوتاه این‌که این قسم دوستى طغیان است و امر طاغى به دست خود خداى سبحان است.

ترجمه تفسیر المیزان، جلد۳، ص۲۴۱