یکی از مهم‌ترین متغیرهایی که به‌طور مستقیم بر وزن نوزاد هنگام تولد اثر می‌گذارد،وضعیت بدنی مادرپیش ازشروع بارداری است که با شاخص توده بدنی BMI  سنجیده می‌شود. این شاخص برای مادران در دوران پیش از بارداری نباید کمتر از 18.5 باشد. زیرا BMI کمتر از این مقدار نشان‌دهنده کم‌وزنی است و احتمال تولد نوزاد کم‌وزن را به‌شدت افزایش می‌دهد. از سوی دیگر اگر مادر از اضافه وزن یا چاقی رنج ببرد و BMI او بالاتر از۲۵ باشد، احتمال تولد فرزندی باوزن بالا زیاد خواهد بود. بنابراین اطمینان از رسیدن مادر به یک وزن و BMI متعادل پیش از اقدام به بارداری، یک ضرورت اساسی تلقی می‌شود. 
علاوه بر وضعیت وزنی، دسترسی جنین به مواد مغذی حیاتی که از طریق مادر تأمین می‌شود، نقشی محوری در رشد او ایفا می‌کند. برخی از این ریزمغذی‌ها قابلیت ذخیره‌سازی در بدن مادر را دارند و تأثیر کمبود آنها ممکن است در دوره بارداری آشکار شود. به همین دلیل بسیار حیاتی است که مادر پیش از بارداری، ذخایر بدنی خود را از نظر برخی مواد مغذی کلیدی به حد کفایت برساند. به‌عنوان مثال اسید فولیک نقشی غیرقابل جایگزین در تشکیل لوله عصبی جنین دارد و کمبود آن می‌تواند منجر به اختلالات ساختاری جدی و حتی تهدید حیات جنین شود. به همین ترتیب بدن مادر باید از ذخایر آهن کافی برخوردار باشد. به‌طور کلی هرچه تغذیه مادر پیش از بارداری سالم‌تر و وضعیت جسمانی او مطلوب‌تر باشد، سلامت نوزاد متولد شده بیشتر تضمین می‌شود. این امر نه‌تنها بر سلامت فیزیکی بلکه بر توانایی‌های شناختی نوزاد نیز اثر می‌گذارد چراکه یک نوزاد سالم‌تر به احتمال قوی‌تر، دارای ضریب هوشی یا همان IQ بالاتری خواهد بود.