این گل‌های افسانه‌ای که زمانی در پهنه‌ای گسترده از کبیرکوه تا مانشت و مله‌کبود می‌روییدند، امروز با کاهش چشمگیر جمعیت، آینده‌ای مبهم را پیش روی خود می‌بینند. زیبایی‌شان هنوز پابرجاست اما دوام‌شان نه.استان ایلام با کوه‌های صخره‌ای، جنگل‌های بلوط تنیده در بادهای غربی و دشت‌هایی که آفتاب بر آنها پهنه می‌گستراند، یکی از غنی‌ترین زیست‌بوم‌های کشور است. این سرزمین به‌دلیل موقعیت اقلیمی ویژه‌اش، تنوع گیاهی کم‌نظیری را در خود جای داده‌؛ تنوعی که از برف‌گیرترین ارتفاعات تا سرسبزترین دره‌ها ادامه دارد. همین غنای طبیعی است که لاله‌های واژگون را نیز در دامان خود جای داده، گلی نادر از تیره سوسن‌سانان که تنها در ارتفاعات می‌رویید و هر بهار، هویت زاگرس را فریاد می‌زد.اما امسال، این فریاد آرام‌تر از همیشه است. رویشگاه‌هایی که روزگاری پرشکوه بودند، حالا پراکنده و کم‌رمق شده‌اند. آمارها نشان می‌دهد طی پنج سال اخیر سطح رویشگاه‌های فعال لاله واژگون در ایلام تا ۳۰ درصد کاهش یافته؛ عددی که برای گیاهی با چرخه رشد چندساله، زنگ خطری واقعی است. بخش زیادی از این افت، نتیجه برداشت غیرقانونی پیازهای لاله است؛ پیازهایی که هرکدام برای دوباره شکفتن، سال‌ها زمان لازم دارند. کندن تنها یک پیاز، یعنی حذف یک چرخه کامل زندگی در دل طبیعت. طبیعت ایلام اگرچه آرام و کم‌حرف است اما نشانه‌های هشدار را بی‌وقفه تکرار می‌کند. 
ادامه یادداشت را در «جام‌جم‌آنلاین» بخوانید.