با جسارت دست روی موضوعی گذاشته که هم حساس است و هم به‌شدت ملموس‌؛ موضوعی که شاید سال‌ها کسی جرأت نمی‌کرد به این صراحت درباره‌اش حرف بزند. داستان با یک اتفاق تکان‌دهنده شروع می‌شود: جابه‌جایی دو نوزاد در بیمارستان که حالا بعد از ۱۷ سال لو رفته است. شاید بگویید این قصه قدیمی است اما هنر نویسندگان این سریال در اینجاست که ماجرا را از زاویه‌ فرهنگ خودمان و مسائل شرعی و عرفی نگاه کرده‌اند. بحث «محرمیت» در این سریال، فقط یک کلمه در دفترچه فقه نیست‌؛ بلکه موتور محرک یک درام پرکشش است. وقتی حقیقتی فاش می‌شود، ناگهان فرزندی که ۱۷ سال در یک خانه بزرگ شده، با پدر و مادری که به او جان داده‌اند، نامحرم می‌شود. اینجاست که تعلیق قصه شروع می‌شود و مخاطب از خودش می‌پرسد: حالا باید چه کرد؟ شاید این سؤال پیش آید که چرا کارگردان سراغ چنین موضوع حساسی رفته است؟ در حالی که می‌شد دست به دامن موضوعات روتین و همیشگی رفت. پاسخ را باید در حرف‌های خود کارگردان جست‌وجو کرد. او می‌گوید جرقه اصلی کار از بیانات رهبری در سال‌های 1392 و 1402 خورده است‌؛ جایی که ایشان صراحتا درباره نیازهای جوان 18 ــ 17 ساله و ضرورت ازدواج بهنگام صحبت کرده بودند. این کلام برای کارگردان حکم یک «مجوز جسارت» را داشته است. سریال درواقع می‌خواهد بگوید که گاهی پنهانکاری‌های ما به اسم مصلحت، چه آسیب‌های بزرگی به زندگی جوانان می‌زند. در و تخته آینه‌ای است که جلوی ما قرار گرفته تا یادآوری کند صداقت، هرچند تلخ، تنها راه نجات است.  یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت این مجموعه، کوتاهی آن است. در شرایطی که سریال‌های ۲۶ یا ۴۰ قسمتی گاهی حوصله آدم را سر می‌برند، اخیرا رسانه‌ملی سراغ مینی‌سریال‌های کوتاه رفته (مثل سریال هشت قسمتی مادران یا صدای قلب من  که هفت قسمتی است) تا نگذارد حوصله مخاطب سر برود و از خیر تماشای سریال بگذرد. ۱۱ قسمتی بودن این سریال نیز یک پیام روشن دارد: ما وقت شما را تلف نمی‌کنیم.  از سوی دیگر، وقتی سریالی سراغ موضوعات سنگینی مثل «محرمیت»، «جابه‌جایی نوزاد» و... می‌رود، خطر عصبی و تلخ شدن بیش از حد فضا وجود دارد اما سادگی و صمیمیت نقش پدر (با بازی نادر فلاح و سیدعلی صالحی)، مثل یک لنگرگاه عمل می‌کند که مخاطب را در میان آن همه تنش، آرام نگه می‌دارد.